ทำได้พี่...ตุ้ย ไหลาย
ตุ้ย ไหลาย ร้านขายดินเผาที่บ้านเชียง อุดรธานี ฉันถามตุ้ยว่า ถ้าจะทำไหแบบไหบ้านเชียงโบราณหลายพันปี เอาแบบที่ขุดพบเลย ให้คนมองไม่ออกว่า ตกลงเป็นของขุดมา ? ถ้าบอกว่าขุดมา เขาอาจเชื่อ ตุ้ยทำได้?
ตุ้ยบอกฉันว่า ทำได้พี่ ฉันเลยถามต่อว่า ทำอย่างไร?
ตุ้ยตอบว่า เอาที่พี่ซื้อใบนี้ไปทุบให้แตกทั้งใบ เดี๋ยวผมทุบให้เอง ผมมีวิธี พี่จะกลับมาอุดรฯ อีกครั้งเมื่อไร ฉันตอบไปว่าเดือนหน้า ตุ้ยพยักหน้าบอกฉันว่า ทันพี่
เหตุการณ์เมื่อปี 50 ต้นๆ ผ่านเวลามาเกือบ 13 ปี ความรู้สึกเหมือนนานมาก ฉันไม่ได้กลับไปเอาไหอีกใบ กาลเวลาคงลางเลือนความทรงจำของทั้งฉันและตุ้ย ที่วันนั้นเราตกลงกันว่าทุบ เพื่อสร้างมันขึ้นมาใหม่ แต่ฉันยังไม่ได้กลับไปเอาใบที่อลังการที่สุด
การสร้างเรื่องราวใหม่ จากซากปรักหักพัง ที่จะจงใจ หรือไม่จงใจ สำหรับฉันเห็นว่า มันสร้างสีสันให้ชีวิต มันทำให้ชีวิตพบสัจจะ พบเสน่ห์ พบความทรงจำ พบการเรียนรู้ และที่สุดวิเศษมากๆ คือ “พบตัวเอง”
แปลกที่เมื่อคนพบตัวเอง อาการหลับตาปี๋ แล้วส่ายหน้า ขนลุกกับอดีตที่ตัวเองทำผิด คิดผิด ตัดสินใจผิด นำพาชีวิตให้หักพัง หรือถ้าไม่หักพัง ก็ได้ทำร้ายผู้คนแบบไม่รู้ตัว มารู้ตัวอีกที ก็พบร่องรอยของชีวิตที่ชำรุด ที่สร้างความเข้าใจ และปัญญา งดงามเหมือนไหบ้านเชียงที่ เป็นอมตะเหนือกาลเวลา นี่เองที่ชีวิตที่ชำรุด เป็นชีวิตที่มีเสน่ห์
... เวลา 22.59น บางบัวทอง 6/7/2567...
.........
