เคล็ดลับง่ายๆ ของการเป็นอมตะ
อ้ายคนจนจึงต้องทนปั่นรถถีบ ...แล้วเอิ้นออกไป อ้ายเสื้อลายไปไหนมาเจ้า...
บทเพลงจรัล มโนเพ็ชร ถูกขับขานที่บ้านไร่ยามเย็น เวลา 20 น. ฉันหวนคิดถึงวันที่ ฉันบอกกับตัวเองว่า จะเก็บเงินไปดูคอนเสิร์ต จรัล มโนเพ็ชร แต่คอนเสิร์ต ยังไม่ได้เริ่มขึ้น มัจจุราชก็มาพรากจรัลให้จากไป ฉันเศร้าอยู่นาน ตั้งคำถามว่า อายุแค่นี้ ทำไมเส้นเลือดในสองจึงแตกได้
จรัล ผู้สร้างเอกลักษณ์ของชาวเหนือ สร้างบทเพลงคำเมือง ออกอัลบั้มโฟล์คซองคำเมือง เมื่อ 50 ปีก่อน ทำให้ฉันอยากมาเยือนเมืองเหนือ หลังจากจรัลตาย
วกกลับมาที่เสียงเพลงบนเวที พาฉันยิ้ม หวนอดีต คิดถึงบ้านช่องตอนอยู่สลัม มีแค่ความฝันอยากมีบ้านที่ดีๆ แบบใครเขา ได้มีมอเตอร์ไซค์ขี่ก็คงรวยเท่ห์ ชาตินี้จะมี? มีสาวมาให้น้อยใจ
จรัลจากไปนาน น่าจะ 30 ปีแล้วเห็นจะได้ แต่ที่นี่ยังร้องเพลงจรัล คนอย่างฉัน ตั้งคำถามสะท้อนใจตัวเองขึ้นมาทันทีว่า ถ้าฉันลาโลก ซักกี่วัน ฉันจะถูกลืม คงไม่เกิน 10 วัน
ทุกค่ำวันบางคนทำความฝันให้เป็นจริง แล้วฝันที่เป็นจริง กลายเป็นอมตะ จึงไม่ถูกลืม อ๋อนี่เอง? ที่เคล็ดลับง่ายๆ ของการเป็นอมตะ คือ การทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง
ไม่ทำความฝันให้เป็นจริง สาบสูญแน่นอน
...เวลา 20.20 น. ภารกิจที่เชียงใหม่ 26/6/2567...
.........
