ไม่ประมาทกับความคิด

  ในครั้งพุทธกาล มีชายผู้หนึ่งเมามายไม่ได้สติ แต่รู้จักชื่อเสียงของพระพุทธเจ้ามาก่อนแล้ว รู้สึกเลื่อมใสในคำสอน แต่ยังไม่ได้มีโอกาสปฏิบัติตาม ครั้นพระพุทธเจ้าเดินผ่านมาพบ จึงเข้าไปหาชายผู้นั้นแล้วเอ่ยตรัสว่า “เจ้าเป็นอะไร ทำไมเมามายไม่ได้สติ” ชายผู้นั้นเมื่อรู้ว่าเป็นเสียงของพระพุทธเจ้าจึงร้องไห้ออกมาด้วยความปีติว่า ต่อแต่นี้จะเชื่อฟังคำสอน จะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี

  ชายคนนี้เปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนดีได้ ด้วยเพราะเขามีทุนเดิมที่รู้จักตัวเองมาก่อนแล้วว่า สิ่งที่เขาทำนั้นไม่ดี เขาทำตัวไม่ดี เป็นคนไม่ดี ทำตัวผิดพลาด การรู้จักตัวเองทำให้เขาหาที่ที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง หาคนที่จะช่วยเขาให้เปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนใหม่ เป็นคนที่ต่อแต่นี้จะทำอะไรไม่ผิดอีก

  ในทางธรรม แม้คนจะไม่มีปัญญามาก แต่ถ้ารู้จักตัวเองว่า ไม่โอเค เป็นผู้ถือดีอวดเก่ง มีทิฏฐิสูง มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง มีความคิดที่เฉโก เล่ห์เหลี่ยม ไม่ยึดมั่นในคุณงามความดี คนที่รู้จักตัวเองจะร้องยี้กับสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้น เขาเสพผลลัพธ์ของความไม่ดีที่ตัวเองสร้าง จนจิตใจเขาเริ่มอ่อนโยน เห็นสัจธรรมลางๆว่า ต้องไม่เชื่อความคิดของตัวเองอีกต่อไป

  การไม่เชื่อความคิดของตัวเอง ไม่ใช่เป็นเรื่องของการขาดความมั่นใจในตัวเอง แต่เป็นเรื่องของการรู้จักโทษของความมั่นใจในตัวเอง ว่ามันได้ลงโทษเราอย่างสาสมขนาดไหน? ทำให้เกิดการสำรวจความคิด ไม่ประมาทกับความคิดอีกต่อไป

  เมื่อไม่ประมาทกับความคิด ชีวิตในรูปแบบใหม่ก็ถือกำเนิดขึ้น คนทิฏฐิมานะสูง คนเฉโกหายไป กลายมาเป็นคนที่มีความคิด แต่ไม่ประมาทกับความคิด สำรวจความคิดของตัวเองตลอดเวลาว่า ใช่ หรือ ไม่ใช่ จนวันหนึ่งผลลัพธ์ของการสำรวจความคิด ทำให้รู้จักตัวเอง

  วันที่รู้จักตัวเอง เขาอุทานออกมาว่า เป็นวันที่เขารู้จักผู้อื่นด้วย ในวันนั้นเขาเห็นตัวเขาไปโผล่อยู่ในตัวผู้อื่น เขาเป็นผู้อื่นและผู้อื่นก็เป็นเค้า เค้าเห็นความจริงที่ไม่ได้ใช้ตามอง เขาไม่ได้ใช้ความคิดอะไรมากมายอีกต่อไป ใช้แต่สัญชาตญาณและคุณงามความดีในใจ

  ... 11/6/68 ดอนเมือง 5.51 น...

  .........