โลกเมทริกซ์
...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...
คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนฟ้า อยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร แค่เห็นหน้า ยังเกลียด
เคยเกลียด ไม่ชอบหน้าคน แต่สุดท้ายรัก เพราะเขาใจดี เขามีส่วนที่เราชอบในตัวเขา แต่ไม่มีในตัวเรา
คนโพสต์ คนเล่นโซเชียล ย่อมมีวิถีของตัวเอง บ้างทำการค้า ให้ความรู้ บ้างอวด อยากให้คนสนใจ บ้างอยากทำบุญ ไม่สนอะไร
โลกเมทริกซ์ ที่คนท่องไปในสุญญากาศ ผ่านเครื่องรับคือโทรศัพท์มือถือ คือ โลกที่อันตราย น่ากลัว เพราะมีคนจ้องเกลียด จ้องด่าว่า บางคนทำดี ไม่ได้ดี แต่จะสนใจไปใย เพราะไม่ได้ขอใครกิน มุ่งทำประโยชน์
บางคน จึงระมัดระวังการสื่อสาร ระวังไม่ให้คนหมั่นไส้ แต่อย่างว่า บ้านเราไม่เหมือนที่ เดล คาร์เนกี บอกว่า “ไม่มีใครเตะหมาที่ตายแล้ว” ที่นี่ จะว่าว่า สมน้ำหน้า แทนเตะหมาก็น่าจะได้ ความสุขของบางคน อาจแค่ได้เห็น (1) อย่าให้ใครดีกว่าเรา และ (2) อย่าพูด อย่าบอกในเรื่องที่เรา ไม่อยากได้ยิน เพราะเรา fail
ในสลัม ตอนเด็ก แม่พูดสอนตลอดว่า “เรามาอยู่ในสลัมแค่เพียงชั่วคราว เราไม่ใช่คนจน”
...29/4/67...
.........
