16 มกราคม 2569 วันครู

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  เวลาเป็นของมีค่า บางคนมีโอกาสมีเวลา แต่กลับปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปเหมือนเทียนไขที่หดสั้นลงเพราะถูกเปลวไฟของเทียนเผาแท่งเทียน เผลอแว๊บเดียวเปลวไฟมาถึงโคนเทียน โอกาสใกล้หมดลง เวลาจบลง ความฝันที่เคยฝันเอาไว้ว่า อยากทำนู้นทำนี่ แต่ไม่พร้อม อยากเรียนรู้งาน อยากได้โอกาส อยากตั้งบริษัท อยากประสบความสำเร็จ อยาก...อีกมากมาย

  คนแบบนี้ถ้ายังมีบุญ มีโชค มีวาสนาอยู่บ้าง จะต้องละอายใจตัวเองว่า เอาอีกแล้ว โอกาสมาแล้ว ได้ในสิ่งที่อยากได้แล้ว แต่กลับไม่ทำ เพราะไม่กล้า เพราะกลัวกังวลว่าจะไม่สำเร็จ กลัวว่าจะเสียหายขาดทุน ไม่มั่นคง ทำให้ล้มเลิกความตั้งใจ เกิดการลั่นวาจาที่โม้ชมัด เก่งเจรจา เก่งพูด เก่งฝันแต่ทั้งหมดที่ถูกจุดพลุขึ้นมาดูเหมือนเอาจริงแต่ไม่ใช่ ไม่ได้เอาจริง เดินมาแค่ครึ่งทางก็ไม่ไปต่อดีกว่า เผาเวลา ทิ้งโอกาสไป กลับไปมีชีวิตแบบเดิม อยู่อย่างพอเพียง รักษาความมั่นคงปลอดภัย ล็อคเซฟโซนของตัวเองเอาไว้แบบไม่อยากคิดถึงคำพูดของตัวเองว่าต้องรับผิดชอบอะไรกับคำพูดที่ได้ลั่นวาจาออกไป สัญญาไม่ต้องรักษาก็ได้

  คนแบบนี้อาจไม่สบายป่วยทางใจ ต้องได้รับการรักษาทางจิตเวช เพราะพฤติกรรมทั้งหมดที่กล่าวมาคืออาการของคนไม่สบายป่วยทางใจ แต่ถ้าไม่ได้ป่วย ก็เป็นเรื่องของนิสัยจิตใจที่ขาดความรับผิดชอบ ถูกเวลากระชากหน้ากากให้เห็นธาตุแท้ว่าเป็นคนเช่นไร ไม่ใช่คนจริงแน่นอน เวลาได้ริบคืนโอกาส ได้พิพากษาลงโทษคนคนนี้ให้มีชีวิตที่ผ่านวันคืนไปแบบไร้เกียรติ ไร้ศักดิ์ศรี โดดเดี่ยวเดียวดายมีความกลัวความวิตกกังวลเป็นเพื่อน มีความคิด มีคำพูดเอาไว้บำบัดอาการ ปกปิดธาตุแท้ของตัวเอง

  ในสังคมคนล่าฝัน จะมีประสบการณ์กับคนแบบนี้บ่อยมาก คนที่จำนรรจาได้เยี่ยมยอด แต่ธาตุแท้เป็นคนไม่เอาถ่าน เป็นคนผิดคำพูด เป็นคนมีปากเอาไว้พูด

  พรุ่งนี้วันครู 16/1/69 ไม่มีอะไรจะมอบให้ลูกศิษย์ นอกจากการบอกเล่าประสบการณ์ที่ครูคนนี้ขยาดกับลูกศิษย์ ไม่อยากให้ลูกศิษย์เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ไม่มีเลือดซามูไร ที่ถือคติว่า “ถ้าทำไม่สำเร็จจะคว้านท้องตัวเองให้ตุย”