ข้าปลูกเพื่อคนที่ข้ารัก

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  ในครั้งโบราณกาล เศรษฐีผู้หนึ่งกำลังเดินทางโดยเกวียน เหลือบไปเห็นชายชรากำลังพรวนดินปลูกต้นไม้ในเวลากลางวันแสกๆ ที่แดดกำลังเปรี้ยงอยู่ จึงสั่งให้เกวียนหยุด แล้วเดินลงไปหาชายชรา ถามว่า "ท่านทำไมถึงมาปลูกต้นไม้ตอนกลางวันที่แดดร้อนระอุแบบนี้"

  ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มแล้วตอบว่า "เพราะข้าแก่มากแล้ว เวลาของข้าเหลือน้อย ข้าต้องเร่งปลูกต้นไม้เพื่อให้ลูกหลานข้าได้กินในอนาคต ถ้าข้ารอถึงตอนเย็นที่แดดร่มลมตก เวลาของชีวิตข้าจะหายไปอีก ข้าจะทำงานส่งต่อให้ลูกหลานข้าไม่เสร็จ"

  ชายชราฟังคำตอบของชายชราก็รู้สึกจุกอก เกิดคำถามขึ้นในใจว่า มีคนแก่ที่ใกล้จะตายคิดแบบนี้ด้วยเหรอ จึงถามต่อว่า "ท่านกำลังปลูกอะไร" ได้คำตอบว่า ”ข้ากำลังปลูกต้นมะม่วงจากเมล็ดที่ข้ากินเหลือ“ เศรษฐีจึงถามต่อทันทีว่า ”แล้วกว่าต้นมะม่วงจะโตออกลูกให้ท่านได้กิน ท่านไม่ตุยไปก่อนเหรอ“ ชายชราตอบด้วยรอยยิ้มว่า "ข้าคงไม่ได้อยู่แล้ว ข้าปลูกเพื่อคนที่ข้ารัก ไม่ได้ปลูกเพื่อกินเอง"

  เศรษฐียิ่งสงสัยเพิ่มไปอีก คนแก่ส่วนใหญ่โอดครวญต่อการทำงานหนัก อยากให้ลูกหลานมาเลี้ยงดู แต่ท่านทำไมจึงคิดและทำแบบนี้? ชายชราตอบด้วยรอยยิ้มอีกเช่นเคยว่า "ลูกหลานข้าจะได้กินมะม่วงอีกหลายปีข้างหน้า แต่ข้าเมื่อเริ่มปลูกมะม่วงในวันนี้ข้าจะได้เลย ไม่ต้องรอหลายปีให้ต้นมะม่วงโต"

  เศรษฐีเห็นชายชราเหงื่อท่วมตัวจึงเอามือล้วงเข้าไปหยิบเงินในถุงผ้า มอบเงินให้ชายชราจำนวนหนึ่งด้วยความสงสาร และหลังจากการได้เงิน เศรษฐีก็ถามชายชราว่า ข้าขอถามคำถามท่านเป็นคำถามสุดท้าย "ข้าอยากรู้ว่า ท่านได้อะไรจากการปลูกต้นมะม่วงในวันนี้ ที่ไม่ต้องรอต้นมะม่วงโต"

  ชายชราพูดตอบว่า "ก็เงินที่ท่านให้นี่แหละ ทำทันทีก็ได้รับทันที จะมีกี่คนเข้าใจเรื่องนี้"

  เศรษฐีจากมาด้วยอาการขบคิดว่า คนแก่ คนสูงอายุ จะมีกี่คนรู้สึกกับเวลาที่เหลือแล้วทำหน้าที่ที่ควรจะทำจนวินาทีสุดท้าย ชายชราผู้นี้ยิ่งใหญ่จริงๆ เป็นครูสอนข้า