สุดชะตากรรม นั่นแหละจะเจอครูตัวจริง
แวนโก๊ะ ก่อนมาวาดรูปเป็นบาทหลวง ไม่ชอบ ไม่รัก ไม่มีความสุขจึงเลิก
ค้นหาตัวเองท่ามกลางความขัดแย้งเรื่อยมา เห็นโลกไม่เป็นดั่งใจ ทนทุกข์ ทรมาน อะไรคือทาง ทำไมคนจึงเป็นไม่เหมือนที่คิด อยากให้โลกเหมือนที่คิด แต่ไม่ได้ โกรธแค้น เลยไม่สบาย
หมอก็ดี ใส่ใจดูแล โลกซึมเศร้าหายได้ ถ้าหยุดคิด วาดภาพดี? หยุดคิดได้ ร่างกายจะฟื้นคืน
ไม่เคยเรียนศิลปะมา วาดภาพเพราะป่วย หลังตาย คนเห็นภาพ ได้อารมณ์ สะเทือนใจ ภาพสะกดวิญญาณได้ แม้ไม่ต้องเหมือนจริง โลกจึงบัญญัติทฤษฎีใหม่ ว่าคนไม่เรียนศิลปะมา เป็น“ครูได้“ ถ้าคนรุ่นหลังจะวาดแบบนี้ ถือว่า วาดตามครู เป็นลูกศิษย์ที่ไม่ธรรมดา วาดตามครู คือวาดตามหลักการ ไม่เลอะเทอะ แต่ลืมคิดไปว่า ก่อนจะมาเป็นครู เลอะเทอะสิ้นดี ภาพขายไม่ได้เลย ใครเห็นก็ด่า ก็ว่า ว่านอกกรอบ นอกรีต
พรุ่งนี้ 16/1/67 วันครู
ครูที่ดี คงต้องบ้าบอ ทดลองใช้ชีวิต ไม่อวดดี อวดเก่ง ทะนงตน ยืดคอเหมือนตัวเหี้ยขวางถนน ไม่กลัวรถทับ
โลกของครู จริงๆ แล้วควรอายที่จะบอกใครว่า ตัวเองเป็นครู ครูที่ดี ที่แท้จริง คือตัวเอง ไม่ใช่ครูอื่นใด ที่เป็นคนเป็นๆ ชอบอวดเก่ง ด้วยความหลงตน
”หลักกาลามสูตร“ เรื่องครู ครูควรบอกลูกศิษย์ ว่า ครูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ ”ตัวเอง“ ห้ามเชื่อครูเด็ดขาด
จงเดินไปให้สุดชะตากรรม นั่นแหละจะเจอครูตัวจริง ไม่เจอครูที่คลานขวางถนนแล้วชูคออยู่
...15/1/2567...
.........
