คนเดินทางย่อมต้องหลงทาง
ชีวิตคือการเดินทาง เยอะเลยที่ได้ยินประโยคนี้
การเดินทาง เป็นธรรมดาว่า คนเดินทางย่อมต้องหลงทาง การหลงทางเป็นเรื่องที่ยากจะหลีกเลี่ยง แต่ถ้าหลงทาง แล้วหาทางกลับมาได้เอง คนหลงทางจะเข็ด จะกลัว จะวิตกกังวลกลัวว่า วันหนึ่งจะหลงทางอีก
ความวิตกกังวล ความกลัวที่พอประมาณเป็นความโชคดีของชีวิต ทำให้จิตเกิดการระวัง นำไปสู่ความไม่ประมาท ก่อเกิดการทำงานที่ละเอียดรอบคอบ พาสติมา เพราะระลึกรู้ตัวกลัวหลงทาง ว่าจะสร้างความเสียหาย
อาการไม่สบายทางใจที่เกิดขึ้นกับบางคน เช่น ว่างไม่ได้ต้องทำงาน มีเงินมากแต่ว่าง เป็นทุกข์ทรมาน ต้องหางานมาทำ สุดท้ายคนนี้พบความจริงว่า คนต้องทำงานจนตาย ต้องไม่หยุดทำงาน เมื่อทำงานไหวจงทำ ทำไปเรื่อยๆ เพราะในการงานได้สร้างคุณค่า คุณค่าคืออริยทรัพย์ ห้ามหยุดทำงานเด็ดขาด เพราะทรัพย์ที่มีค่ามากๆ จะหายไป สุดท้ายชีวิตจะจบลงแบบเป็นขยะ เพราะไม่ชอบการทำงาน
เป็นความจริงของชีวิตส่วนใหญ่ ที่ไม่อยากทำงาน ที่ปลายทางได้ก่อโศกนาฏกรรม กลายเป็นคนชอบทวงบุญคุณเอากับลูกหลาน ด่าว่าลูกหลานไม่กตัญญู สถาปนาตัวเองเป็นขยะในบ้าน ที่ลูกหลานภาวนาทุกวัน ขอให้ไปสวรรค์เร็วๆ
ชีวิตคือการเดินทางจริงๆ เดินทางไปบอกให้โลกรู้ว่า “เราทำได้” เมื่อเราทำได้ เราจึงเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา และเมื่อถึงปลายทาง คนแก่คนนี้จะเป็นผู้ให้ปัญญาคน ไปไหนไปพร้อมกับพลังงานของสัตตบุรุษ
...บางบัวทอง 24/6/2567...
.........
