วันฟ้าครึ้มๆ

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  ทุกชีวิต มีช่วงเวลาของมัน เหมือนดอกไม้ เมื่อเริ่มโต เริ่มสวย ก็ออกดอก วันออกดอก ใครๆก็หลง ใครๆก็ชื่นชม ท้าโลกให้โลกโอบกอด มอบความสุข เป็นดอกไม้ล่อแมลง แบบไม่ได้ตั้งใจ

  วันคืนที่ดอกไม้บาน หอมหวาน ทุกเวลานาทีมีความสุข มองไปที่ใด เห็นแต่โอกาสเต็มฟ้า จะหยิบจะทำอะไร มือขึ้นไปหมด ไม่รู้ทำบุญมาแต่ชาติปางไหน

  ครั้นพอรุ่งสายของวันหนึ่ง ดอกไม้เงียบเหงา เหล่าแมลงหายไป รู้ว่ามีดอกไม้ต้นใหม่ผลิบาน ไม่ได้กังวลอะไร เพราะหลงไปกับความหลงตน จนวันรุ่งขึ้นผ่านไปนาน เงินเริ่มหมด หันมาดูตัวเอง พบตัวเองที่ไม่เหมือนเดิม ดอกไม้ช้ำเพราะเหล่าแมลง

  คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนฟ้า ดอกไม้เริ่มรู้ความจริง ว่า การเปิดเผยตัวตนต่อโลก นำมาซึ่งความเสื่อม ดอกไม้ป่าต่างหาก ที่ยั่งยืน ที่นิรันดร์ ออกดอกเพราะเป็นหน้าที่ของชีวิต ไม่ได้หวังประโยชน์เข้าตัวใดๆ เพราะเคลื่อนชีวิตด้วยความจริงใจ มีแต่ความสุข ไม่ถูกความหลงเข้าครอบงำ

  ความรู้เรื่องโลกธรรมแปด อย่างมีลาภ เสื่อมลาภ มียศ เสื่อมยศ คนดัง กลายเป็นคนดับ ไม่เคยคิดเลยว่า จะเกิดขึ้นกับตัวเอง เหมือนความชรา ใครเลยจะรู้วันชราของตัวเอง ว่าเกิดขึ้นในวันใดเป็นวันแรก ใครเลยจะรู้วันที่ตัวเองมีน้ำหนักมาก ว่าวันแรกที่อ้วนเป็นวันใด ทุกคนพบเจอความจริงในวันที่ชราไปแล้ว ในวันที่มีเนื้อมากไปแล้ว ไม่เคยรู้ความจริงวันแรก ความดับ ความเสื่อมทุกเรื่องก็เช่นกัน

  ขาลงของทุกชีวิตย่อมเกิดขึ้น หลีกหนีไม่ได้ ต้องยอมรับ หลายชีวิตยอมรับชีวิตยามอาทิตย์กำลังจะตกดินได้ แต่ต้องใช้เวลาเพื่อปรับตัว ทำความเข้าใจว่า ขาลง ยามอาทิตย์เข้าสู่ย่ำค่ำเป็นธรรมดาโลก

  เมื่อใจยอมรับว่า มันเป็นธรรมดาโลก การเปลี่ยนแปลงตัวเองจะเกิดขึ้นได้ ฉันไม่ใช่ดาวค้างฟ้า แต่เป็นดาวที่เดินทางเรียนรู้โลก และสนุกกับการใช้ชีวิตทุกค่ำวัน จนลมหายใจสุดท้าย ทรมานนะเหรอ แค่ยังไม่ชิน แต่ก็ไม่เลว มีเสน่ห์มาก