แรงใดในโลก เสมอด้วยแรงกรรมไม่มี

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  ความไม่รู้ก็เป็นความไม่ฉลาดอย่างหนึ่ง โบราณจึงสอนว่า ให้เสียหายจะสร้างความฉลาดได้ แต่คนรุ่นหลังก็ไม่เชื่อ เคยเล่นกับงูเขียว เอามาพันคอ มันกัดแก้มก็ไม่ตาย ได้แต่เจ็บๆ คันๆ แป๊ปเดียวหาย จึงจำว่า งูไม่ว่าจะงูอะไร ไม่น่ากลัวหรอก แค่กัด แต่ไม่ตาย นี่คือความไม่ฉลาด เพราะวันหนึ่งเจอลูกงูเห่าสีออกเขียว เห็นหัวแบนๆ ใหญ่ๆ แปลกดี นี่น่าจะเป็นสายพันธุ์ใหม่ งูเขียวหัวแบน ไม่น่ามีอะไร จึงเอามาเล่น เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา

 เหมือนลูกศิษย์หลายคน ที่พังพาบในยามสิ้นปี นั่นคือจุดเริ่มต้น แจกโบนัสแบบไม่แจกจริง หวังเอารายการก้อนโตมาลงบัญชี สร้างค่าใช้จ่ายที่เป็นเท็จ จะได้ลดกำไร เพราะกังวลกับภาษี 20% ของกำไร

  มีเหมือนกันที่สร้างค่าใช้จ่าย ให้คนสวนมารับเงินค่าที่ปรึกษา 500,000 บาท เอาคนขับแท็กซี่มารับค่าทำสวน เอานักร้องที่รู้จักกันที่คาเฟ่มารับเป็นค่าที่ปรึกษา สร้างรายจ่ายให้กับบริษัท จะได้ลดกำไร

  ปัญหาที่ต้องเอามาคุยกัน ตลอด 30 ปี ที่ทำงานคดี ทำงานที่ปรึกษา คนนอกมีปัญหากับภาครัฐ สรรพากรตรวจเจอ เอะใจจึงถามว่า คนนี้เป็นใคร แต่กว่าจะถาม ก็เหมือนถูกหวย ซึ่งไม่ง่าย เพราะงานท่านเยอะ

  แต่กับพนักงานที่บริษัทบันทึกค่าใช้จ่ายโบนัสไป 2 ล้านบาท แต่ไม่มีพนักงานคนใดในบริษัทยื่นเงินได้จากโบนัสเลย ครั้นสรรพากรตรวจไปที่พนักงาน แปลกที่พนักงานคนนั้นรู้ทั้งรู้ว่า บริษัทเอาชื่อตัวเองไปลดค่าใช้จ่าย แต่พอสรรพากรบอกว่า จะรับผิดใช่? ถึงเวลานั้น ร้อยทั้งร้อย พูดเหมือนกันว่า “ไม่เคยได้รับเงิน เจ้าของขอชื่อ” แค่นี้แหละครับ พนักงานถูกกันเอาไว้เป็นพยาน

  คดีอาญาเกิดกับเจ้าของที่คิดว่า งูบนโลกใบนี้คืองูเขียว ถูกงูเขียวเยอะเลย กัดเล่นเหมือนกัน เขาเอาชื่อฉันไปโกงภาษี

  หนังตัดมาที่ตอนจบ ที่พีคสุด คือคนดูสะใจ เพราะคนรวยตายน้ำตื้น คนที่คิดว่ารักที่สุด ไม่ยอมเสียหาย และถ้ารู้ว่าฟ้องคดีอาญาแบ่งเงินเจ้าของมาสร้างเนื้อสร้างตัวด้วย ก็ไม่เลวนี่ หาทนายดังในทีวีกันดี? พวกเราไม่มีเงิน

  หนังพีคต่อไปอีก คือทนายทำงานให้ฟรี แต่ได้เงินก้อนโตจากเจ้าของ เพื่อยุติคดี โลกที่เจ้าของมั่นใจว่า คุมพนักงานได้ มันแค่งูเห่าหนาวแค่นั้นเอง ชาวนาแค่ประมาท เพลินไปแบบคนประสบความสำเร็จที่คิดว่าตัวเองฉลาด สุดท้ายมันคือเรื่องของน้ำผึ้งหยดเดียว