ดูเหมือนโควิดจะไม่มีน้ำยาอีกต่อไป

  คืนที่สามที่แถวริมแม่น้ำตาปี จังหวัดสุราษฎร์ธานี โรงแรมคึกคัก ร้านอาหารคึกคัก คนเยอะ หนาตา ดูเหมือนโควิดจะไม่มีน้ำยาอีกต่อไป

  ยุทธศาสตร์โรงแรมในวันนี้ ที่ดูจะเวิร์ค โฟกัสกลุ่มเป้าหมายไปที่คนทำงาน คนเดินทาง ราคาไม่ถึงพัน หรือพันต้น ให้คนพักสามารถจับต้องได้ เขามาทำงาน มาพัก แล้วจากไปแบบคิดถึง ครั้งหน้าเขาจะกลับมาใหม่

  ทุกจังหวัดจะเกิดโรงแรมแนวใหม่แบบนี้ สร้างเสร็จขอให้มีคนเข้าพักตรึม ไม่ต้องแพง แต่เน้นให้ลูกค้าแน่น จะได้มีเงินเอาไปจ่ายค่างวด จ่ายครบตามสัญญาเงินกู้ ชัยชนะก็เกิด จะได้กำไรเป็นจำนวนที่เท่ากับจำนวนเงินกู้ ด้วยเหตุนี้ ROE ของโรงแรม จึงต่ำในช่วงแรก แต่สูงตอนหนี้ใกล้ๆหมด เพราะหนี้ที่ค่อยๆ หายไป กลายเป็นกำไรที่สะสมเอาไว้มากขึ้น ทำให้ส่วนของผู้ถือหุ้นในงบดุลของโรงแรมใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

  เมื่อส่วนของผู้ถือหุ้นใหญ่ขึ้น ในขณะที่ทุนจดทะเบียนเท่าเดิม ราคาหุ้นของโรงแรมก็ค่อยๆ ขยับเพิ่มสูงขึ้น คนทำโรงแรม จึงสามารถ EXIT ออกจากโครงการด้วยการขายหุ้นแบบมีส่วนเกินมูลค่าหุ้นระหว่างทางที่ยังผ่อนหนี้ไม่ครบตามสัญญา เกิดผู้ร่วมทุนคนใหม่ ที่ขนเงินก้อนมาให้ เพื่อหวังจะมาแบ่งกำไรทุกปี และหวังแบ่งความมั่งคั่งตอนหนี้หมด

  เรื่องราวของคนทำโรงแรม เมื่อขายหุ้นระหว่างทางไป 40% แบบมี premium ได้เงินมาเป็นกอบเป็นกำ เขาอยู่ไม่สุขแน่นอน ที่ไหนมีที่ทาง พอให้ทำโรงแรมได้ เขาจะไป ไปเพื่อวาดภาพโรงแรมในฝันแห่งใหม่ให้เกิดขึ้น