กลยุทธ์การจัดการ
ชีวิตคนเหมือนเดินขึ้นสะพาน เมื่อขึ้นไปสูงสุด ก็ต้องลง มันหนีไม่พ้น ช่วงเวลาชีวิตแบบพระอาทิตย์ตกดิน มันหนีไม่ได้ ปู่เย็นสอนเอาไว้ ว่าอย่าลืมความจริงนี้
คนทำธุรกิจ ซึ้งกับความจริงนี้ทุกคน นักแสดงก็ด้วย วันหนึ่งถูกเปลี่ยนบทเป็นพ่อพระเอก ไม่ได้เป็นพระเอกอีกต่อไป เผลอๆ เป็นผู้ร้ายก็เอา ฉันอยากลองเล่นบทนี้ดูบ้าง
การบริหารจัดการชีวิต ถ้าถามว่า จัดการตัวเอง กับ จัดการผู้อื่น สองการจัดการนี้ อะไรยากกว่ากัน สำหรับฉันขอตอบว่า จัดการตัวเองยากที่สุด เพราะถ้าจัดการตัวเองได้สำเร็จ การจัดการผู้อื่นจะน้อยลงมาก เพราะจะไม่เสียเวลาไปสีซอ ไปเล่นเพลง แกล้งแสดงความไม่จริงใจให้คนอื่นดู เพื่อหวังผลประโยชน์เข้าตัวเอง เช่นให้ลูกจ้างทำงานดีขึ้น ในขณะที่มีคำตอบแล้วว่า ลูกจ้างคนนี้เป็นอสรพิษ เพื่อบริษัทจะได้ผลประโยชน์สูงสุด แกล้งไปพินอบพิเทากับหัวหน้างานที่นิสัยไม่ดี เพื่อให้องค์กรเคลื่อนตัวต่อไปได้ เหมือนพึ่งโจรให้พายเรือ เพราะตอนนี้ไม่มีใครพายเรือได้ดีเท่าโจร แกล้งเป็นหัวหน้าใจดี ที่ให้ทุกคนรัก สุดท้ายความแกล้งทำ ได้สร้างเหตุการณ์ความไม่เป็นธรรมให้เกิดขึ้น ด้วยฝีมือของเราเองในฐานะหัวหน้า ฯลฯ ทั้งหมดคือผลพวงของความไม่จริงใจ ที่กลยุทธ์การจัดการชอบแนะนำให้ใช้ เอาความไม่จริงใจ มาจัดการ เรียกความไม่จริงใจว่า กลยุทธ์ เทคนิคการบริหาร จิตวิทยา เทคนิคการสอนงาน เทคนิคการเจรจาบนความขัดแย้ง ฯลฯ
ระหว่างทางเดินสู่เป้าหมาย คนเดินทางมากมายได้เปิดตำราอ่าน พวกเขาหาทางสร้างพวก ให้เกิดกำลังของกองทัพ ให้กองทัพได้แข็งแรง กิจการของกองทัพ จะขจรขจาย กลายเป็นบริษัทที่เติบใหญ่ พร้อมๆกับการสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองของเจ้าของ เขาลืมว่า ตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใคร? การเดินตามตำรา เพื่อหวังดึงใจมวลชน อาจพาเขาหลงทางก็เป็นได้ เพราะมีตำราอีกเล่ม ชื่อว่า ตำราพิชัยสงคราม ของซุนวู เขียนแบบสนใจแค่ความจริงใจ ตัดทิ้งเรื่องที่ไม่จริงใจออกไปแบบไม่เหลือ
“ในกองทัพ คนทำดี ต้องได้รับการปูนบำเหน็จ คนทำบกพร่อง ต้องลงโทษ คนทำผิดกฎ ต้องประหาร”
ตำราพิชัยสงคราม ถ้าเอามาเทียบเคียงกับการบริหารบริษัท เจ้าของคงใช้เวลาทั้งหมด หาตัวตนให้เจอ คงไม่เสียเวลาเยอะแยะมากมายหาวิธีจัดการคน ที่ส่วนมากมักเผลอใช้เรื่องที่เรียนรู้มา ไปจัดการกับงูเห่า
... 29/7/2567...
.........
