การเดินทางของชีวิตใช่ว่าจะง่าย

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  การเดินทางของชีวิตใช่ว่าจะง่าย ตลอดสามสิบปีที่ฉันเดินทางมา พบเจอคนร่วมทาง แล้วพาพวกเขาเดินทางมาด้วยทีละคนๆ ตอนต้นเขาก็ถามฉันว่า ทางที่จะพาพวกเขาไปมันดีจริง? ฉันก็ตอบกับทุกคนว่า (1) มันพาให้ความทุกข์ในใจคลายลง เพราะอาการสับสนวุ่นวายใจจะหายไป เพราะคุณได้เลือกแล้ว ตัดสินใจแล้วว่า ทางของฉันใช่ทางของคุณแน่นอน มันเป็นทางแห่งความถูกต้อง มันเป็นทางที่เดินไปแล้วสาเหตุแห่งปัญหาได้ถูกแก้ไข (2) มันทำให้การเริ่มต้นใหม่ได้เกิดขึ้น เพราะทางสายใหม่ต้องคิดใหม่ทำใหม่ เกิดเรื่องราวที่ต้องทำใหม่มากมาย ทำให้คุณมีเรื่องยุ่งทั้งวัน และภูมิใจทุกวันเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน และ (3) มันทำให้คุณอ่อนน้อมถ่อมตน เลิกหยิ่งทนง เห็นคุณค่าในตัว เริ่มรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ความประมาท ความเพลินหายไป กลายเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบ มีสติมีสมาธิมากขึ้น เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริง

  ไม่ใช่ทุกคนที่เดินมาตามฉันจะไปถึงเป้าหมายทุกคน มีบางคนล้มเลิก เพราะจิตใจเกิดอาการไม่เชื่อ กลับไปเชื่ออาการทางใจแบบเดิมของตน ว่าทางของตัวเองนั้นใช่ มันเป็นทางที่ถูก ทำให้ตัดสินใจเดินต่อไปตามลำพัง ไม่มากับฉัน ฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะชีวิตเป็นของเขา หลายคนต้องพบคำตอบด้วยตัวเองต่อการหลงทาง จึงจะพบตัวเองว่า ที่ผ่านมาตัวเองทำไม่ถูก

  จะว่าว่าความโชคร้ายเป็นรางวัลแห่งความเชื่อมั่นในตัวเองก็ว่าได้ หลายคนเทการพนันครั้งสุดท้ายแบบหมดหน้าตักเพื่อจะเอาคืน แต่ผลคือแพ้ ไม่เหลืออะไรเลย เกิดคำถามว่า แล้วทำไมต้องทำเช่นนั้น สัญญาณแห่งการเดินทางทางเดิมต่อไม่ได้ เป็นเรื่องที่เห็นได้ด้วยความรู้สึกนึกคิด และยังสามารถคำนวณได้ด้วยหลักการบวกลบเลขง่ายๆ ว่าทางรอดมีอยู่จริง? กับทางเดิมที่จะเดินไป แต่ก็แปลกตรงที่ความชัดแม้นจะมีมากขนาดไหน ก็ยังพร่ามัวอยู่สำหรับคนที่มีเคราะห์ ที่ฉันเรียกมาตลอดว่า ผีบังตา

  ทางของฉันเป็นทางที่ต้องหันกลับไปเผชิญหน้ากับตัวเองเมื่อในอดีต เหมือนคนผิดพลาดต้องเดินไปหน้ากระจก มองตัวเองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า พูดคุยกับตัวเองต่อเรื่องที่ผ่านมา ว่าทำไมฝีไม้ลายมือดีขนาดนี้ ไปทำอะไรมา ทำไมสร้างเรื่องเสียหายมากมาย จะโยนโทษให้สิ่งอื่นที่ไม่ใช่ปัญญาของตัวเองจะได้ทั้งหมด? คำตอบก็คือไม่ได้ ความโลภ โกรธ หลง ของตัวเองต่างหากที่เป็นสาเหตุ

  จะมีกี่คนที่ผ่านมาในเส้นทางของฉันจะยอมรับว่า ตัวเองเป็นผู้ก่อเรื่องทั้งหมด และการแก้ปัญหา หาใช่แก้ที่อื่นใดไม่ ต้องแก้ไขที่ตัวเอง แก้ที่ปัญญาบกพร่องที่ชอบใช้ความคิดมากกว่าความถูกต้อง

  ระหว่างทางยังคงมีฉันเดินต่อไป พบผู้ผ่านทางคนใหม่มาเรื่อยๆ ทุกคนเหมือนคนก่อนก่อนหน้าที่ฉันได้เจอ เหมือนกันทุกอย่างในวิธีคิด จะเป็นเพราะอ่อนด้อยกับเรื่องว่าปัญญาคืออะไร? พวกเขาจึงเหมือนกัน