“เมื่อปราศจากธรรมะแล้ว คนกับสัตว์จะต้องเหมือนกัน” ประโยคของท่านพุทธทาส
...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...
“เมื่อปราศจากธรรมะแล้ว คนกับสัตว์จะต้องเหมือนกัน” ประโยคของท่านพุทธทาส
โลภ โกรธ หลง มีกับคนทุกคน อยู่ที่ใครจะเห็นว่า ทั้งสามอาการนี้ไม่ได้มีประโยชน์กับชีวิตเลย
โกรธหายได้ง่าย เรียนรู้ได้ง่าย เพราะสร้างความเสียหายที่เห็นชัด ทำให้เกิดอาการตระหนักย้อนคิดว่า แล้วเราจะโกรธไปทำไม บางคนโกรธ เพื่อจะให้ตัวเองดูเด่นดัง สื่อสัญลักษณ์ถึงผู้คนว่า ข้าแน่ ข้าไม่ธรรมดา เพื่อเรียกร้องความสนใจ โกรธจึงเป็นอะไรที่ทำได้ไม่ยาก สร้างความเสียหายแบบเห็นผลทันตา
โลภก็มีในใจกัน แต่บางคนห้ามความโลภได้ ทบทวนคิดตรองว่า อยากได้นั้นอยากได้ แต่ความสามารถไปไม่ถึง จึงต้องหยุดโลภ บางคนไม่ยอมหยุดโลภ แต่ได้ใช้ความโลภเป็นเชื้อเพลิงเข็นตัวเองสู่ดวงดาว ได้ครอบครองเรื่องที่เคยโลภอยากได้ สุดท้ายพบความจริงว่า เมื่อได้แล้ว สิ่งนั้นไม่ได้สร้างความสุขให้ เหมือนจิม แคร์รี่ ที่พูดเอาไว้ว่า “ผมอยากให้ทุกคนเป็นคนรวย มีมากๆ มากแบบล้นฟ้า แล้วเขาจะพบความจริงว่า วันนั้นความมีมากไม่ได้ทำให้มีความสุข”
เรื่องราวของคนดิ้นรน โดยใช้ความโลภเข็นชีวิต ก็มีเหมือนกันที่ใช้ความโลภไปในทางที่ผิด อย่างที่เห็นเป็นข่าว คนหัวหมอใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือเพื่ออ้างความชอบธรรมให้กับความโลภของตัวเอง แต่สุดท้ายไปไม่รอด โดนรวบ คุณธรรมสำคัญ เกียรติ ศักดิ์ศรีความดีงามของมนุษย์ไม่ต้องใช้กฎหมาย มันอยู่ในจิตวิญญาณ จะมีใครบ้างที่ตรึกตรอง ถามคำถามกับตัวเองว่า ฉันเป็นคนดี?
ความหลง ที่พาความอวดมาแสดงต่อสาธารณชน เพื่อหาความสุขจากความคิดไปเองของตัวเอง ว่าความสำเร็จของฉันที่เหนือกว่าคนอื่น เป็นอาวุธทางการตลาด เป็นของเล่นของฉันยามเบื่อๆ เซ็งๆ ฉันมีกับแกล้มให้กินทั้งวันเป็นความอวด มันช่างสร้างความสุข ความภาคภูมิใจให้กับฉัน
ตุลาคม 2567 จุดจบของคนขี้อวด ที่ต้องปิดฉากลงเพราะถูกเปิดโปงความไม่ดี หรือการขาดสติ ขาดปัญญาของตัวเองเห็นชัดมากๆ ก่อความรู้ใหม่ที่ไม่อยากจะเชื่อว่า พลังเงียบที่ซ่อนตัวอยู่ในทุกที่ ไม่ชอบคนอวด และการอวดได้ยืนยันแล้วว่า มีแต่คนเกลียด จึงต้องเรียนรู้ว่า การไม่อวด การไม่หลงตน เป็นเรื่องของธรรมะ ที่จะต้องฝึกฝนเอาชนะจิตใจที่อยากอวด อยากโชว์ เพื่อให้คนต้องมีความต่างจากสัตว์ มีคุณงามความดีในใจ หาความสุขได้กับความสงบและความเงียบ หากจะอวด ก็อวดแต่พอน่ารัก พอดี เพราะมันเป็นเหตุผลทางการประกอบสัมมาอาชีพ แบบนี้อวดได้ ไม่ผิดอะไร แถมน่ารักอีกต่างหาก
โลกใบนี้ที่เวลาเดินไปเรื่อย กำลังนับถอยหลังกลืนกินวันคืนของปี 2567 มาอวดความดีกันเถอะ และสถานที่ให้อวดความดี คือรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทุกวัน ใจมีแต่ความสงบ
...8/11/67...
.........
