การสะสมต้องเลิก

  ที่ดินอำเภอแม่สอด ประตูสู่อันดามัน ราคาขึ้นมาสูง ฉันมาที่นี่เมื่อ 20 ปีก่อน คิดฝันว่าต้องมีที่ดินที่นี่ให้ได้ ความรู้สึกนี้ได้พาให้ฉันมาที่นี่บ่อย จนมีเพื่อนเป็นเจ้าของร้านอาหารขนมจีนขยุ้ม กาแฟหม้อดิน ใครมาแม่สอด ฉันแนะนำที่ร้านอาหารนี้จะสร้างความประทับใจ แล้วจะกลับมาใหม่

  เพื่อนฉันยังมีอีก เป็นพ่อค้าแม่ค้าขายอัญมณีที่ตลาดริมเมย เวลาฉันไป ต้องกล่าวทักทาย เพราะพ่อค้าแม่ค้าที่นี่ อัธยาศัยดี

  เพื่อนฉันอึกคนที่ไม่เอ่ยถึงไม่ได้ ชื่อเกษม ใครมาแม่สอด ติดต่อรถตู้ของเกษมได้ เขาจะมาดูแลด้วยความตั้งใจ ลงจากสนามบิน รถตู้ก็มารอแบบตรงเวลาเป็นที่สุด

  การมีเพื่อนมาก มาจากความอยากได้ที่ดินล้วนๆ เพื่อนทุกคนบอกข้อมูลที่ดินให้ฉัน สุดท้ายเมื่อหลายปีก่อน ฉันก็ได้ที่ดิน แล้วซื้อเพิ่มเป็นที่ดินรวมเกือบ 1 ไร่ ฉันจะปลูกบ้านบนเนินเขา ก่อนถึงวงเวียนเข้าเมืองแม่สอด แต่โควิด 19 ก็พังความฝันของฉันไป บ้านบนเนินเขาจึงยังไม่เสร็จ ผ่านเวลามาสองปี ความคิดของฉันเปลี่ยน ลมแห่งโชคชะตาพัดเอาความรู้ใหม่มาบอกฉันว่า ดีแล้วที่ไม่สร้างบ้าน ขายที่ดินทุกแปลงเปลี่ยนเป็นเงินสดจะดีกว่า อายุใกล้เลขหก มองไปข้างหน้าเห็นแต่ชะตากรรม ต้องเตรียมตัวสู้ จะได้ไม่แพ้อย่างย่อยยับ เพราะมีคนมากมายที่แพ้มาแล้ว เห็นได้ว่า หลังลมหายใจ พวกเขาเอาอะไรไปไม่ได้เลย

  ราคาที่ดินปลูกบ้านเกือบ 1 ไร่ ก็ปาเข้าไปเกือบ 10 ล้าน เอาเงินก้อนนี้กลับมา แล้วใช้เงินสดตามอำเภอใจเพื่อตัวเอง และผู้อื่น ตอนชีวิตยังแข็งแรงจะดีกว่ามั้ย?

  ความรู้ใหม่นี้ ทำให้คนสะสมที่ดินอย่างฉัน เปลี่ยนความคิด เพราะความรู้ใหม่แท้ๆ ทำให้การรู้แจ้งเกิดขึ้นว่า การสะสมเป็นได้แค่กิจกรรมในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อแสงทองผ่องอำไพขึ้นมา การสะสมต้องเลิก