เพื่อนผม วิเชียร

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  เรื่องราวของการดื่มแบบหมดแบน เมื่อเกือบสามสิบปีก่อน เพื่อนผม วิเชียร เวลาสังสรรค์กันทีไร พวกชอบรินเข้มๆ จึงถามไปว่า จะเข้มไปถึงไหน แบบนี้จัดการไปคนเดียวเลยดี? หมดไปเลย แถมรางวัลให้

  เพื่อนชื่อ วิเชียร เคยเอาสมุดพกให้ผมดู ครูเขียนในสมุดพกว่า ผลการเรียนอ่อน ผมยังบอกวิเชียรไปว่า ไม่มีที่ไหนเขียนในสมุดพกว่า ผลการเรียนอ่อนหรอก ต้องเขียนว่าผลการเรียนพอใช้ จึงจะถูก เรื่องเล่าสามสิบปีของโชเฟอร์ขาประจำเล่นเอาผมมีรอยยิ้มขึ้นมาได้

  ในยามตอนที่วิเชียรรินเข้มๆ จึงท้าจ้างให้จัดการยกหมดแบน เสียค่าจ้างไปหลักร้อย วิเชียรจัดการสำเร็จ ไม่เอียง ไม่ล้ม แค่ตึงๆ ยังคุยสนุก เป็นภาพแห่งความทรงจำที่ยังจำมาถึงวันนี้ กับคำพูดของวิเชียรที่ว่า จะไปสะเทือนอะไร เหล้าขาวสะเทือนกว่าเยอะ วิเชียรมีเพื่อนสนิทเป็นเหล้าขาว

  ความทรงจำของทุกคน มีเสน่ห์ โชเฟอร์ไม่ได้เจอวิเชียรมาเกือบสามสิบปี ยังรู้สึกคิดถึง ยังเหมือนว่า วันคืนในวันนั้นเพิ่งเกิดขึ้น ถ้าวันนี้วิเชียรอยู่ อายุจะย่างเข้า 63 ไม่รู้ตอนนี้ไปอยู่ไหน พลัดพรากจากกันไป เพราะแต่ละคนมีหน้าที่ ได้เล่าเรื่องวิเชียรให้ผมฟัง ก็รู้สึกประทับใจ วิเชียรไม่บอกว่าตัวเองเป็นเซียนเหล้าขาว พวกเราจึงแพ้เดิมพัน

  ยุคสมัยโบราณ เพื่อนฝูงรักใคร่ถูกคอกัน จึงตั้งวงเฮฮา ส่งกลิ่นไอของมิตรภาพขจรขจาย ฟุ้งไปทั่ว ส่งสาสน์รำพึงรำพันถึงความรักที่มีต่อกัน เราคือเพื่อนกันตลอดไป ยามสุขสุขด้วยกัน ยามทุกข์ไม่ทิ้งกัน

  “แล้วพี่จะไปตามหาวิเชียร?“ ได้คำตอบกลับมาว่า เวลาเนิ่นนาน หากได้กลับมาเจอกัน จะเหมือนเดิม? ไม่แน่ใจ เพราะเวลาเปลี่ยนคน จากที่ผมเคยชอบคุยตั้งวง มาวันนี้ผมเริ่มเบื่อ อยากสงบ เห็นอะไรก็ไม่สนุก สนุกอย่างเดียวตอนนี้ คือได้ทำงานออกไปวิ่งรถทุกวัน ลุ้นในทุกวันแบบเป็นเกมว่า วันนี้จะชนะหรือแพ้ ต้องเล่นเกมให้ชนะทุกวัน คนเล่นเกมแบบผม จะเปลี่ยนแนวจากชอบสนุก มาเป็นชอบทำงาน ทำงานแล้วมันติด วันไหนไม่ได้ทำงาน ผมนั้นแย่ แต่วันไหนได้ทำงาน ผมรู้สึกกระชุ่มกระชวย คึกคัก ได้ช่วยผู้คนให้ไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย และมีความสุข ไอ้ตัวผมก็สุขตามไปด้วย

  วิเชียร วันนี้อยู่แห่งหนใดไม่สำคัญ แต่สำคัญตรงที่สามสิบปีผ่านมาแล้ว เรื่องของวิเชียรยังสร้างรอยยิ้มให้กับผมในฐานะผู้โดยสารได้