สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 8
...สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 8...
มันเป็นสัญญาจ้างงานที่ปรึกษาฉบับแรกในชีวิตที่ถูกเขียนโดยฉันเองเมื่อปี 2538 โดยเนื้อหาสาระมาจากการเลียนแบบสัญญาต่างๆ โดยเฉพาะสัญญากู้เงิน สัญญาค้ำประกัน สัญญาโอนสิทธิการรับเงิน สัญญาตัวแทน ที่ตอนฉันทำงานสินเชื่อธนาคารแล้วตอนลาออก ฉันถ่ายเอกสารเก็บกลับบ้านทั้งหมด ฉันรู้เองว่าในอนาคตฉันต้องใช้
สัญญาจ้างที่ปรึกษาที่จะจัดทำให้ลูกค้ารายแรกลงนาม บอกไม่ถูกว่ามีความสุขเช่นไร วันที่กำลังร่างสัญญา ฉันจึงเกิดความรู้ว่า ความหวังมีค่ามากกว่าความสำเร็จ เพราะความหวังทำให้เราได้ก้าวเดินต่อไป ซึ่งทางข้างหน้าได้ลุ้นความสำเร็จท่ามกลางความกลัวไม่สำเร็จ และความวิตกกังวลใจที่เกิดขึ้นตลอดเวลา วันนี้ฉันจึงมีความรู้ว่า คนที่กลัวความไม่สำเร็จ เมื่อยื่นขาออกมาก้าวแรก ชีวิตจะเข้าสู่โหมดถลำ ครั้นเข้าสู่โหมดนี้ได้ ข้างหน้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรไม่สนทั้งนั้น พลังไม่รู้มาจากไหน เป็นพลังที่ไม่มีใครเห็น และไม่มีใครเข้าใจอีกด้วย
คุณอ้อยบอกให้หาผู้ร่วมทุนให้ เพราะบริษัทขาดสภาพคล่อง โรงงานผลิตหลังคารถกระบะที่ทำจากไฟเบอร์กลาสต้องการเงินทุนหมุนเวียน ฉันหันซ้ายหันขวา คิดทบทวนคนที่ฉันรู้จักทุกคนล้วนยากจน ไม่มีใครซักคนทำธุรกิจเลย ทุกคนเป็นลูกจ้างหมด จะอย่างไรดีล่ะ? จะหาใครมาร่วมทุนในกิจการนี้ หรือว่า FPM จะเพ้อจริงๆ
และแล้วฉันก็คิดได้ว่า ฉันควรทำแบบที่ลูกค้ารายแรกติดต่อมาหาฉัน ส่งจดหมายเล่าเรื่องโรงงานอ้อย สินค้าหลังคารถกระบะที่ทำจากไฟเบอร์กลาสของอ้อย พร้อมทั้งเขียนแผนธุรกิจสั้นๆ มี cash flow โครงการเพิ่มทุนของโรงงาน เขียนให้เห็นว่าผู้ร่วมทุนเมื่อร่วมทุนแล้วจะได้อะไร? ได้แบ่งเงินกันอย่างไร?
แล้วจะส่งไปหาคนรวยที่ใดดี ในหนังสือรวบรวมรายชื่อผู้ประกอบการทั่วประเทศไทยดี? ได้คำตอบว่า ไม่ดี มันมีรายชื่อมากเกินไป และไม่รู้ว่าที่ส่งไปจะไปถึงคนรวยจริง? สุดท้ายฉันก็ได้คำตอบว่า ต้องส่งไปถึงทุกบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ แค่คิดออกรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นในใจ ไอ้ชายหัวมันใช้ได้
และแล้วปฏิบัติการเขียนจดหมาย และทำสรุปแผนธุรกิจและ cash flow ก็เริ่มต้นขึ้น ฉันทำงานทั้งวันทั้งคืน นั่งทำ นอนทำ เพราะบริษัท FPM ของฉันไม่มีโต๊ะทำงาน ตั้งใจว่ามีเงินเมื่อไรจะซื้อโต๊ะทำงานก่อนเป็นอันดับแรก สุดท้ายจดหมายก็พร้อมส่ง ใจฉันเต้นระรัว การลุ้นรอบสองต่อผู้สนใจเข้าร่วมทุนที่เป็นบริษัทอยู่ในตลาดหลักทรัพย์จะเกิดขึ้นจริงได้? ฉันได้แต่ภาวนาในใจขอให้สำเร็จเถิด
หลังส่งจดหมายไป ทุกวันมีความหมาย มีความหวัง เหมือนคนซื้อล็อตเตอร์รี่วันที่ 2 แล้วรอลุ้นถูกรางวัลในวันที่ 16 รอวันแล้ววันเล่า ก็เงียบ ไม่มีใครติดต่อมา อ้อยก็ถามตลอดว่า งานหาผู้ร่วมทุนคืบหน้าไปอย่างไร ฉันได้แต่บอกว่า ตอนนี้แผนเสร็จแล้ว อยู่ระหว่างส่งข้อมูลให้นักลงทุนพิจารณา
ผ่านไปสองสัปดาห์ ขึ้นสัปดาห์ที่สาม เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงผู้หญิงพูดจาดีพูดมาตามสายว่า ติดต่อจากคุณ.... บริษัท.... (มหาชน)
