สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 17
...สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 17...
จะทำอย่างไรกับเงินล้านห้าดี? จะเก็บเอาไว้เองก็ใช่เรื่อง มันไม่ถูกต้อง คนที่ต้องจ่ายเงินให้ค่าความสำเร็จไม่ควรเป็นพี่เขา ควรเป็นอ้อยมากกว่า เงินของพี่เขาต้องหาทางออกไปในทางอื่น แค่คิดได้เรื่องความถูกต้อง ในใจก็แว๊บขึ้นมาว่า งั้นเราเอาเงินพี่เขามาเพิ่มทุน จากทุนหนึ่งล้านเป็น 2.5 ล้านเลยดีกว่า มีพี่เขาถือหุ้นร่วมกับฉัน
แต่ก่อนจะไปถึงวันนั้นวันที่ไปบอกพี่เขาว่า ล้านห้าจะกลายเป็นหุ้นของพี่ใน FPM ฉันก็ได้เป็นสปอนเซอร์จัดหนังมาฉายต่ออีก 3 วัน รวมงานประจำปี 3 วันเป็น 6 วัน ความสุขของฉันที่มีเงินล้านครั้งแรกต้องแบ่งปัน ใช้ไปเลยกระจายความสุขให้ทุกคน
ไม่ถึงเดือน ชื่อของพี่เค้าก็อยู่ในทะเบียนผู้ถือหุ้นของบริษัท ฉันเริ่มหยิบปากกาขึ้นมาเขียนหนังสือเล่มแรกที่จะขายราคา 1,500 บาท ทำไมมันจึงเขียนยากจัง ปากกาลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือกระดาษ ที่เขียนอะไรลงไปไม่ได้เลย เขียนแล้วฉีก ฉีกอยู่อย่างนั้น เขียนหนังสือมันยากกว่าการพูดมากเลย ฉันเพิ่งรู้ซึ้งเมื่อลงมือทำ
การหมกมุ่นแบบเขียนไม่ได้ เขียนไม่ออกก็จะดันทุรัง ตอนนั้นยังหาศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์มาร่วมลงชื่อบนหน้าปกหนังสือไม่ได้ ต้องมีตัวอย่างงานเขียนบางส่วนไปให้อาจารย์ดู จึงจะมีโอกาสมากกว่าไปพูดลอยๆ ว่าจะเขียนหนังสือฉบับสะท้านโลกแล้วสปอนเซอร์รายยักษ์ของประเทศจะให้การสนับสนุน
หนังสือทำไมเขียนยาก ความคืบหน้าเหมือนหนอนคลาน แล้วค่ำวันหนึ่งตอนใกล้จะเที่ยงคืน แวะซื้อก๋วยจั๊บที่วงเวียนใหญ่ หิ้วไปฝากแม่พ่อ แต่แปลกใจตรงที่ทำไมไฟที่บ้านสว่างจ้า มันไม่ปกติแน่นอน เมื่อจอดรถหน้าบ้านที่เป็นตึกแถว พี่สะใภ้พูดประโยคแรกว่า แม่เส้นเลือดในสมองแตก ตอนนี้กำลังผ่าสมองอยู่ พ่อพี่อยู่ที่โรงพยาบาลบางมด ฉันไม่มีน้ำตา ได้แต่ข่มไม่ให้มันไหลออกมา พอขึ้นรถฉันก็สะอื้น อะไรเกิดขึ้นกับฉัน เพิ่งได้เงินล้าน แต่จะเสียเงินล้าน และหนังสือก็เขียนได้สามบท ยี่สิบกว่าหน้าจากทั้งหมดพันหน้า จะอย่างไรล่ะ? เวลานี้ ไอ้ชายกำลังจะด่ำดิ่งสู่หายนะ เมื่อไม่มีกำลังใจ เมื่อแม่กำลังจะตายจะเอาพลังเอาแรงที่ไหนมาทำงาน
2/4/68
