สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 10

  ...สามสิบปีบริษัทฉัน ตอน 10...

  “อ้อยไม่ได้ตัวเลขตามที่อยากได้ โดนกดราคา แต่ก็ต้องยอมเพราะไม่มีทางเลือก คุณชายก็เห็นว่า ราคามันต่ำกว่าที่คุยกัน” แค่ได้ยินคำพูดนี้ตอนสี่ทุ่มใจก็ไม่ดีแล้ว ความรู้สึกบอกว่ามีเรื่องร้ายกำลังจะเกิดขึ้น จึงรวบรวมกำลังใจพูดกลับไปว่า แต่คุณอ้อยก็ตกลงเอง ถ้าไม่ ok กับราคา เรายังไม่ตกลงก็ได้ เจรจาต่อรองกันต่อไป

  “ค่าที่ปรึกษาสามแสนที่คุณชายจะได้ อ้อยขอไม่จ่ายนะ เพราะอ้อยขายขาดทุนไม่ได้ราคาจริงๆ ในสัญญาก็บอกไว้ชัดเจนว่า ราคาขายจะต้องได้ไม่ต่ำกว่า แต่นี่ต่ำกว่า จึงไม่เหลือจ่ายค่าที่ปรึกษา” ใจตอนได้ยินคำพูดนี้สั่นเทาบอกไม่ถูก มีอาการจุกอยู่ในลำคอ กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล รวมพลังใจพูดกลับไปว่า ใช่ ในสัญญาบอกว่าไม่ต่ำกว่า แต่ถ้าคุณอ้อยตกลงขาย ร่วมทุนกันสำเร็จก็ถือว่างานที่ปรึกษาทำสำเร็จ เคสนี้สำเร็จตามสัญญา ไม่ใช่ว่าไม่สำเร็จ คุณอ้อยรับข้อเสนอ และการร่วมทุนก็จบได้เงินเข้ากระเป๋า และได้เงินเข้าบริษัทคุณอ้อยอีกด้วย

  “ไม่รู้แหละคุณชาย อ้อยไม่ได้อะไรจริงๆ อ้อยขอไม่จ่าย เพราะดีลนี้อ้อยเสียเปรียบ”

  วินาทีนั้นรู้แล้วว่า เหนื่อยแทบตาย หวังว่าจะได้เงิน มีสายฝนตกมาให้โอเอซีสในทะเลทรายได้มีน้ำกักเก็บบ้าง เมฆฝนตั้งเค้าทะมึน แผ่ผืนผ้านวมขนาดมหึมาปกคลุมทั่วท้องฟ้า มองไปที่ใดเห็นเป็นสีดำ แต่จู่ๆ เมฆฝนก็หายไปในบัดดล ฝนไม่ตกซักเม็ด

  ที่หลักสี่พลาซ่า เดินหันหลังให้อีอ้อย พร้อมทั้งน้ำตาสีแดงที่ไหลออกจากใจ ไม่มีน้ำตาที่ดวงตา มีแต่ความแค้น ความสิ้นหวัง แล้วสิ้นเดือนเราต้องกู้นอกระบบร้อยละ 3 ต่อเดือนมากินใช้อีกแล้วเหรอ อะไรเกิดขึ้นกับฉัน คนมันโกงกันง่ายๆ แบบนี้หรือ

  ท่ามกลางความมืดในช่วงเวลานั้นใกล้จะปีใหม่ ความหนาวเย็นในปี 2538 ก็หนาวใช้ได้ ยิ่งลมหนาวพัดมาปะทะกับใจที่แตกร้าว พิษของความหนาวมันสร้างความอักเสบให้กับใจที่สภาพในตอนนั้นมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

  อารมณ์ตอนเย็นก่อนการประชุมลิงโลด ลุ้น มีความหวัง ประชุมเสร็จเหมือนคนถูกหวย อีกแป๊บเดียว ทำล็อตเตอร์รี่ที่ถูกหายไปแล้ว