ที่ดินริมแม่น้ำท่าจีน 7 ไร่ ซื้อเอาไว้ปี 2551

  เสร็จจากขับรถพาคนมาดูที่ดินริมแม่น้ำท่าจีน 7 ไร่ ซื้อเอาไว้ปี 51 มาวันนี้เจริญขึ้นมาก ถนนหนทางหน้าที่ดินขยายไปอีกเท่าตัว จากเลนสวน กลายเป็นเลนใครเลนมัน ตลอดทางถึงบึงฉวาก รถวิ่งกันขวักไขว่ ไม่เหลือเค้าลางความเงียบเหงา นานๆมีรถผ่านมาที เหมือนเมื่อ 16 ปีก่อน

  เวลาไม่เคยหยุดเดิน คนสะสมที่ดิน วันหนึ่งต้องย้อนคิดว่า ถ้าเราตาย ที่ดินจะไปอยู่กับใคร ถ้าไม่มีญาติพี่น้อง เกิดมาเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว สมบัติจะไปตกอยู่กับใคร ถ้าไม่วางแผนบริจาคทิ้ง จึงไม่แปลกที่มีบางคนบริจาคที่ดินสร้างวัด สร้างโรงเรียนก่อนตาย โศกนาฏกรรมของคนมีที่ทางเยอะ ไม่เคยจบลงด้วยความสุข แต่มีก็ดีกว่าไม่มี เพราะก่อนตายยังได้ตอบแทนโลกใบนี้ ทิ้งอะไรเอาไว้ให้คนรุ่นหลัง อาจกลายเป็นตัวอย่างของความพยายามก็ได้

  มาถึงตลาดร้อยปีสามชุก ตอนบ่ายต้น หาร้านก๋วยเตี๋ยวใส่ท้องมื้อเที่ยง เดินดูความชุลมุนวุ่นวายของนักท่องเที่ยวที่กลับมา สีหน้าทุกคนมีความสุข ฉันเองก็มีความสุขไปด้วย ร้านค้ามากมายเปิดกันแบบมีความหวัง วิญญาณตลาดได้กลับมาแล้ว เทวดากลับมาเรียกแขกแล้ว ขอให้ทุกคนยิ้มในยามค่ำคืนของวันเสาร์

  เดินวนทาถึงที่จอดรถ นกพิราบ คือภาพที่ฉันมองหา ที่นี่เคยมีนกพิราบเยอะ มาวันนี้หาไม่เจอ ครั้นมองไปตามระเบียงบ้านไม้เก่า อ้อ ตาข่ายกั้นนกพิราบนี่เอง นกจึงหายไป ที่ไหนมีนก ไล่นกด้วยตาข่าย เป็นอะไรที่ง่าย สะดวก ตั้งเป้าว่า “ต่างคนต่างอยู่” กั้นกันที่ตาข่าย ยุติธรรมดี

  บ้านใครถูกรบกวนด้วยนกพิราบ ตาข่ายเป็นสิ่งที่พึ่งได้ ติดให้ดีๆ ติดให้สวย ดูไม่ขี้เหร่เลย