ค่ำคืนก่อนไปสอนหนังสือ
...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...
กังวลใจมากๆ กับการขึ้นสอนหนังสือ สอนหนังสือครั้งแรกในชีวิตที่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประมาณปี 2538 ไล่เรื่อยมา สอนม. บูรพา ม. สงขลานคริทร์ ม.วลัยลักษณ์ ม. ธรรมศาสตร์ ม.กรุงเทพ สอนม. เกษตรศาสตร์ยาวนานที่สุด สอนการไฟฟ้าฝ่ายผลิต สอนบริษัทมหาชน สอนธรรมนิติ ฯลฯ
สามสิบปีอันยาวนาน คลื่นกลางทะเลต้องขึ้นฝั่งเป็นธรรมดา วันที่ลอยเคว้งคว้างกลางทะเล ภาคภูมิใจ เห็นค่าของชีวิต ทุกค่ำวันเดินทางท่องไปสอนหนังสือ แต่ใจก็ไม่ได้ชอบ ระลึกบอกกับใจตัวเองว่า การสอนหนังสือคือการทำบุญ ไม่ชอบก็ต้องฝืน บนเวทีทำหน้าที่ได้ดี แต่ในใจวิตกกังวล
ทุกวันที่สอนหนังสือ จะไม่กินข้าว เพราะกินไม่ได้ สมาธิ สติ จะถูกขัดขวางถ้ากระเพาะต้องย่อยอาหาร ใจต้องโฟกัสไปกับเนื้อหาที่ไม่มีโพยพูด แต่ละห้อง พูดไม่เหมือนกัน แต่สาระหลักทางวิชาการเหมือนกัน ได้หัวใจของทฤษฎีที่รู้วิธีนำไปใช้อย่างง่ายๆ
ค่ำคืนก่อนไปสอนหนังสือในวันรุ่งขึ้น ขอพรกับทุกสิ่งว่า ขอให้พรุ่งนี้สอนหนังสือได้ดี เป็นประโยชน์ ขอให้เรื่องราวพรั่งพรูออกมาจากใจ เราคนเขียนนิยาย จะไม่เตรียมการสอน จะไปด้นสด นึกอะไรได้ จะเล่า ให้เข้าสู่ทฤษฎี พิสูจน์ทฤษฎีที่นำไปใช้ให้ได้ บอกเล่าที่มาของสูตร ของสมการ แบบวิธีบวกลบคูณหารที่เด็กมัธยม หรือคนไม่ได้เรียนหนังสือสูง ต้องเข้าใจได้ง่าย
ทุกครั้งที่สอนหนังสือเสร็จ เกิดปีติ เกิดความโล่งเบาสบาย เห็นถึงคุณค่าของชีวิต ว่าประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่น สามารถทำได้ และการสอนหนังสือทุกครั้งคือการฝึกตน ให้รู้จักถึงความที่ตัวเองยังมีคุณงามความดี ที่สามารถเอามาลดความชั่วที่ตัวเองเคยทำลงได้บ้าง และให้สัมผัสได้ถึงการให้ ความเมตตา ที่จะแผ่ซ่านลงไปในจิตใจ ให้ได้กลายเป็นคนดี ไม่อหังกา
วันครูสำหรับฉัน คือวันที่ฉันย้อนคิดเรื่องความไม่ดีของตัวเอง ว่า ฉันสมควรเป็นครู?
15/01/68...
.........
