ภาวะการไม่มีตัวตน

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  อยู่กับพรุ่งนี้ก็มีแต่ความกลัว อยู่กับเมื่อวานก็มีแต่ความเสียใจ อยู่กับวันนี้ไม่มีทั้งความกลัวไม่มีทั้งความเสียใจ วันนี้จึงอิงอยู่กับภาวะการไม่มีตัวตน

  ความกลัวและความเสียใจ เกิดขึ้นได้เพราะความคิด หากหยุดความคิดเสียได้ สองสิ่งนี้ก็เกิดขึ้นไม่ได้ ปัจจุบันจึงกลายเป็นอนันตกาล เป็นจุดที่เคลื่อนไหวเกิดกิจกรรมตามหน้าที่และความรับผิดชอบ

  ยามชีวิตหยุดความคิดต่ออนาคต และต่ออดีตลงได้ สารเคมีในสมองก็ไม่ถูกรบกวน ก็ไม่เสียสมดุลย์ กระบวนการทางเคมีในร่างกายก็กลับเป็นปกติดี อาการป่วยทางจิตเวชก็ทุเลาบรรเทาลงได้

  การอยู่กับปัจจุบัน หรือการอยู่กับวันนี้ จึงเป็นยอดศิลปะที่ทุกคนควรจะทำให้ได้ ทุกคนมีอดีตก็จริง แต่ถ้าเรียนรู้จากอดีต เอาอดีตมาเป็นประสบการณ์ และความรู้ อดีตก็ถูกคัดกรองเอามาแต่เรื่องดีดีให้ดำรงอยู่ได้แบบมีคุณภาพในวันนี้ ส่วนอนาคตที่ยังมาไม่ถึง กลัวอะไร กังวลอะไร ก็สร้างทำวันนี้ให้ดี นั่นเปรียบได้กับการสร้างเหตุ ที่จะสร้างผลลัพธ์ที่ไม่มีความกลัวเหลืออยู่ ผลลัพธ์จึงเกิดขึ้นเองตามการเกิดขึ้นของเหตุ เหตุดีผลลัพธ์ดี เหตุไม่ดีผลลัพธ์ย่อมไม่ดี

  ยามผลลัพธ์เกิดขึ้นไม่ดี หากคนได้มองย้อนหาเหตุว่าเป็นเพราะอะไรจึงเกิดผลลัพธ์เช่นนี้ แล้วรู้ความจริงว่าเป็นเพราะตัวเราสร้างเหตุที่ไม่ดี อาการคิดเลยเถิดโทษผู้อื่นที่ไม่ได้โทษตัวเองเลยจะหยุดไป เกิดการกลับมาทบทวนว่าเพราะอะไรเราจึงสร้างเหตุเช่นนั้น สุดท้ายจะได้คำตอบว่าเป็นเพราะเราทำไม่ถูก เราสร้างเหตุที่ไม่ถูก ผลลัพธ์จึงออกมาย่ำแย่อย่างที่เป็นอยู่ ทำให้คนนั้นเรียนรู้ที่จะรู้จักกับตัวเอง นำไปสู่การปรับปรุงและพัฒนาตัวเอง ให้เป็นคนใหม่ที่ดีกว่าเดิม นี่เองที่กระบวนการสร้างเหตุที่ดีสามารถเกิดขึ้นได้โดยเริ่มต้นจากความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ความผิดพลาดจึงมีคุณเสมอต่อทุกชีวิต ถ้าชีวิตได้เพ่งพิจารณาหันกลับไปโฟกัสเหตุที่ตัวเองได้สร้างขึ้น

  ยามคนอยู่กับวันนี้ ความคิดจะถูกจำกัด ไม่ถูกปล่อยให้เตลิด ความเสียหายของชีวิต หรือถ้าไม่ถึงกับเสียหายได้แค่ชำรุดจะถูกขีดวงจำกัดเช่นกัน ทำให้ไม่เหลือวิสัยที่จะเยียวยารักษา แล้วกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้

  อยู่กับปัจจุบันจึงเป็นเคล็ดลับของการหลีกหนีเจ้ากรรมนายเวร หลบหลีกกฎแห่งกรรมที่เราเผลอสร้างขึ้นจากความคิด แบบคิดหน้าคิดหลังตลอดเวลา คนมีแต่ปัจจุบันจึงต้องฝึกฝนพยายาม ไม่ใช่ว่าจะอยู่กับปัจจุบันได้อย่างง่ายดาย สติจึงสำคัญมาก ยามความคิดเผลอแล่นไปสู่อนาคต เผลอย้อนกลับไปสู่อดีต ก็ตั้งสติให้รู้ เมื่อรู้แล้วสติก็จะดึงกลับมาสู่ปัจจุบัน เข้าทำนองว่า “ หนีไปดึงกลับ”

  หนีไปดึงกลับทันที ทำแบบนี้ทั้งวัน ได้คนใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม สงบ สง่า เท่ห์ เงียบขรึม พูดน้อย เหมือนเป็นต้นไม้ใหญ่อันเป็นที่พึ่งของทุกคนได้ เพราะต้นไม้ใหญ่นี้ได้ผ่านการพัฒนาตัวเองมาแล้ว