คนไม่เคยผิดพลาดคือคนไม่ได้ทำอะไรเลย

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  “คนไม่เคยผิดพลาดคือคนไม่ได้ทำอะไรเลย”

  ผมบันทึกประโยคนี้ในเวลา 21.59 น ของวันที่ 8/4/69 เพื่อพรุ่งนี้จะมาเขียนต่อ

  แต่เวลานี้ 22.41 น จะใช้เฟสส่วนตัวหาดูงานศิลปะ คาข้อเขียนเอาไว้เลยหาดูงานศิลปะไม่ได้ เลยตัดสินใจเขียนให้จบเลยดีกว่า แม้ว่าชีวิตจะผ่านประสบการณ์เห็นคนมามากมาย มั่นใจว่าดูคนออก แต่ก็ยังพลาดได้ เพราะบางคนดูไม่ออกจริงๆ คนที่ดูไม่ออกจริงๆ คือคนที่คลานเข่าเข้ามาขอเป็นศิษย์ อยากเรียนรู้วิทยายุทธ์จากอาจารย์ เพื่ออยากได้อาชีพแบบอาจารย์ อาจารย์เองผ่านโลกมามากมาย เก่งแยบคายในทุกเรื่อง แต่การบ่มเพาะความเมตตายังไม่สะเด็ดน้ำ เลยถูกคนขอเป็นศิษย์ที่มีแต่ปากไม่มีใจเอาจริงหลอกเอา

  คนไม่มีใจที่ไม่มีความเอาจริงกับทุกเรื่อง แบบคนมีฝัน อยากทำฝันให้เป็นจริง แต่พอจะทำให้เป็นจริงก็มีเหตุผลของตัวเองเตะตัดขาตัวเอง เพื่อให้ตัวเองเหมือนเดิมดีกว่า คนแบบนี้เขามีปม เขาน่าสงสาร

  อาจารย์เองยามเวลาได้สอนความจริง ว่าอะไรเป็นอะไร อาจารย์ก็รู้แล้วว่า การเป็นอาจารย์ยังไม่ใช่ ที่วันนั้นคนเรียกว่าอาจารย์ แต่แค่ว่ามีลูกศิษย์ศรัทธาอยากเดินตาม อาจารย์เลยหลงเชื่อ

  การเชื่อว่าลูกศิษย์ต้องเมตตา คือความโง่เขลาเบาปัญญาของอาจารย์เอง อาจารย์ยามโง่เขลาเบาปัญญา แท้จริงแล้วไม่ใช่อาจารย์ เป็นได้แค่คนโง่อีกรอบ โดนอีกแล้ว อาจารย์ที่เป็นอาจารย์จริงๆ จึงหายากเหมือนหาน้ำในทะเลทราย