สักวัน ฉันจะได้เจอคนที่ฉันรัก

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  เมื่อคนที่รักจากไป ในหัววนเวียนกับการเอาคนที่จากไปกลับคืนมา ใครสามารถปั้นคนจากรูปภาพได้ ถ้าฝีมือดี ฉันจะไปหา แต่หาอย่างไรก็ไม่เจอ จนวันหนึ่งก็ถึงวันพบคนแปลกหน้า เขามีอาชีพปั้น จะบอกว่าดีใจเป็นที่สุดก็ว่าได้ ฉันจะได้เจอคนที่ฉันรัก และกลับมาอยู่กับพวกเขาอีกครั้ง หากแม้นถึงวันที่อ่อนแรง ฉันจะไม่ได้ไปเพียงคนเดียว มีซ้ายขวาจูงฉันไปในที่ที่ฉันหวาดกลัว ปลอบฉันว่าไม่เป็นไร ไม่มีอะไร

  หลายวันก่อนได้คุยกับลูกศิษย์ เป็นรุ่นหลานก็ว่าได้ เมื่อพ่อเขาจากไป ในใจโหยหาคิดถึงพ่อตลอดเวลา ฉันบอกเขาว่า เอาพ่อกลับมาซิ เอากลับมาแบบฉัน เขากับพ่อจะได้อยู่ด้วยกันทุกวัน พ่อล้าเหนื่อยจากไปที่ใดมา ก็จะมาอยู่ที่ตรงนี้ ช่วยคิด ช่วยทำงาน ช่วยหาเพื่อนที่ไม่มีร่างแล้วมาช่วยเหลือ เกิดปาฏิหาริย์เรื่องมือที่มองไม่เห็น

  ฉันยังพูดต่อว่า เวลาหาทางพาพ่อกลับมา จะพิสูจน์รักแท้ ว่าเวลาที่ต้องเสียไปกับการกำกับการปั้นเป็นแรมเดือน เป็นช่วงเวลาที่จะได้เรียนเรื่องความรักว่า รักจริง? หรือจางรักไปแล้ว เวลาที่มีจึงต้องถูกเอาไปใช้กับเรื่องอื่น เธอเชื่อมั้ย? ความรักของบางคนแม้เวลาจะผ่านเลยไปนานขนาดไหน ความรักกลับไม่ได้ลดลงเลย มันกลับล้นเอ่อขึ้นเรื่อยๆ อัดพลังงานเหมือนภูเขาไฟที่อีกไม่นานจะระเบิดลาวาออกมา แต่เป็นลาวาแห่งความรัก ทุกค่ำวันโหยหาการได้พบเจอ สัมผัสคุณค่าของความรักลงลึกสุดขั้วใจในวันที่พวกเขาจากไปแล้ว

  จริงของชีวิต คนจะเรียนรู้ความรักก็ต่อเมื่อคนรักไม่อยู่แล้ว เพราะเวลาจะถูกจัดสรรให้คนเลือกเดินไปทางไหน บางคนเลือกลืม บางคนเลือกจำ บางคนเลือกหาวิธีเอาคนตายกลับมา แม้ไม่ได้กลับมาแบบมีชีวิตก็ไม่เป็นไร

  วันนี้ตรุษจีน เราได้นั่งคุยสังสรรค์กัน มีความสุขตามอัตภาพ คุยกันแบบไม่ออกเสียงเล่นเอาน้ำตาเอ่อขณะบอกความในใจว่า ฉันอยากไปหาจริงๆ มารอรับฉันด้วย ไม่มีคำปฏิเสธใดๆ ฉันก็ได้แต่อมยิ้ม