การหยุดคิดเป็นเรื่องอัศจรรย์มาก

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  ทำสมาธิ คือทำใจให้สงบ หยุดคิดให้ได้ แล้วจะเจอบางสิ่งที่วิเศษ ฝึกสติ คือระลึกรู้กาย เวทนา จิต ธรรม อย่างกำหนดสติตามลมหายใจก็เพื่อจะให้สมองหยุดคิดให้ได้ แล้วจะเจอบางสิ่งที่วิเศษ

  คนไม่ทำสมาธิ ไม่ฝึกสติ จะถูกความคิดเล่นงาน เพราะเกิดตัวกูขึ้นชัดเจน ความคิดมีตัวกูเป็นผู้ให้กำเนิด แล้วตัวกูให้ความคิดยึดเกาะ เกิดมีผู้ได้ดั่งใจ เกิดสุข เกิดผู้ไม่ได้ดั่งใจ ก่อทุกข์ เมื่อทุกข์เกิดเพราะความคิดสร้างตัวกู กูจึงวนสร้างความคิดต่อว่า “เราทำอะไรผิด ถึงได้ถูกกระทำแบบนี้ หาทางออกไม่ได้ ได้แต่คิดวน คิดซ้ำ เกิดบาดแผลในใจเพราะถูกกระทำมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า” สุดท้ายป่วยจิต

  ถ้าหยุดความคิดได้ ตัวกูก็ไม่เกิด เรากับทุกสิ่งจะไม่ถูกแบ่งแยกเป็นคู่ตรงกันข้ามอีกต่อไป

  “ไม่เกิดผู้มอง กับผู้ถูกมอง” ที่ผู้มองเป็นผู้ให้ความเห็น โดยความเห็นก็คือความคิด ซึ่งความคิดเป็นเรื่องอันตราย เพราะคิดผิดก็ได้ คิดถูกก็ได้ แต่ส่วนใหญ่จะคิดผิด เพราะในความคิดมีความโง่ซ่อนอยู่

  สมาธิ และสติ โฟกัสไปที่การหยุดคิดให้ได้ เพื่อจะได้สิ่งที่วิเศษคือ คำตอบของเรื่องที่อยากจะรู้ โดยไม่ต้องอาศัยการคิด เรียกคำตอบที่ไม่ต้องอาศัยการคิดว่า “ปัญญา”

  เป็นเรื่องอัศจรรย์มากๆ ที่ “การหยุดคิด เป็นทางเดียวที่ทำให้เกิดปัญญา” เพราะเมื่อไม่มีความคิดเกิดขึ้น ตัวกู หรือตัวเราไม่มี เราไม่แบ่งแยกกับอะไร ผู้มองกับผู้ถูกมองไม่มี เรากับผู้ถูกมองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

  ความรู้ที่เป็นสัมมา หรือ สัมมาทิฏฐิ เกิดขึ้น ณ. จุดที่ตัวคนหายไป โดยให้สังเกตที่ความคิดหาย ตัวคน หรือตัวกู ก็หายไป

  สมาธิ และสติ ทำให้ตัวคนหายไปได้