8 กรกฎาคม วันมรณภาพของท่านพุทธทาสแห่งสวนโมกขพลาราม

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  วันนี้ตรงกับวันที่ 8 กรกฎาคม 2569 เป็นวันมรณภาพของท่านพุทธทาสแห่งสวนโมกขพลาราม ทำให้ฉันหวนรำลึกถึงเหตุการณ์เมื่อปี 2539 ช่วงเวลานั้นจิตใจหวิวหวิวเกิดความกลัวเหมือนจะมีอะไรซักอย่างที่เลวร้ายเกิดขึ้น เงินที่มีในหน้าตักเหลือน้อยลงจนน่าใจหาย ในขณะที่ต้องจ่ายเงินเงินเดือนพนักงานอยู่ที่เดือนละ 450,000 บาท เงินในหน้าตักแค่สองล้านบาทถ้าต้องให้พนักงานออกแล้วจ่ายค่าชดเชยตามกฏหมาย เงินจำนวนนี้จะหายวับไปเลย

  คนเป็นเจ้าของกิจการเปรียบเหมือนนกที่ออกหากินเอง วันที่หาได้ก็กินอิ่มมีความสุข วันที่หาไม่ได้ก็ต้องอด วันที่หาได้เหลือก็เก็บสะสมใช้เป็นทุนสร้างเงินต่อเงิน ปี 2538 ฉันโชคดีขายหนังสือเล่มแรกได้เงินมาเกือบ 10,000,000 มันเป็นหนังสือเล่มแรกที่ฉันแต่งแล้วนำออกขาย ฉันขายหนังสือราคาแพงที่สุดนับตั้งแต่มีประเทศไทยมาที่ราคา 1500 บาท ทำให้เกิดเหตุการณ์สามล้อถูกหวย นักกีฬานอกสายตาได้เหรียญทองโอลิมปิก ยามกลับบ้านมีแต่คนให้รางวัล สุดท้ายใช้เงินไม่เป็น ไม่นานเงินก็หมด ฉันใช้เงิน 10,000,000 ไปกับการจ้างพนักงาน 15 คนเพื่อหวังให้พนักงานช่วยกันเขียนในหนังสือเล่มที่สอง ถ้าหนังสือเล่มที่สองออกมาได้ สิบล้านที่สองก็จะเกิดขึ้น ดังนั้นฉันจึงไม่จำเป็นต้องห่วงกับเงินก้อนแรกที่ได้มา นักเลงต้องใจถึงต้องกล้าได้กล้าเสีย ถ้ามันจะต้องหมดก็หมดได้เลย เพราะก่อนหน้านี้มาจากศูนย์ ใช้เงินเงินกู้นอกระบบสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา เงินนั่นเหรอเป็นกระดาษฉันป้อนวัตถุดิบเรื่องความเชื่อนี้เข้าไปในจิตใจของฉันเพื่อให้ฉันสร้างความกล้าที่จะบ้าแบบผิดมนุษย์ขึ้นมา

  มันเป็นความโชคดีที่ฉันได้เรียนเศรษฐศาสตร์มา ปี 2539 เกิดเค้าลางก้อนเมฆใหญ่ตั้งเค้าทมึน มีข่าวลือเรื่องการล้มของธนาคารออกมาเป็นระยะระยะ ฉันเองมีความเชื่อเป็นส่วนตัวว่าถ้ามีข่าวลือ ข่าวลือนั้นย่อมต้องมีมูล ประกอบกับกิจการของฉันหาเงินยากขึ้นเรื่อยเรื่อย สถาบันการเงินไม่ปล่อยเงินกู้ เกิดหนี้เสียเต็มไปหมด ช่วงเวลานั้นฉันต้องใช้จินตนาการว่าข้างหน้าอะไรจะเกิดขึ้น จะทู้ซี้ทำกิจการต่อด้วยคนจำนวนนี้ที่ต้องจ่ายเงินเงินเดือนเดือนละ 450,000 บาท หรือจะเอาเงินที่อยู่ในหน้าตักก้อนสุดท้ายจำนวนสองล้านบาทมาจ่ายค่าชดเชยแล้วไล่พนักงานออกให้หมด ฉันคิดอะไรไม่ออกตัดสินใจอะไรไม่ได้ แต่แนวโน้มในใจคือสละเรือแล้วเริ่มต้นใหม่ พื้นผ้านวมใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้แล้วเริ่มเปลี่ยนมาเป็นสีดำ ถ้าพนันว่าฝนไม่ตก ราคาเดิมพันดีขนาดไหนก็ไม่มีใครแทง ฉันเลยตัดสินใจขับรถลงใต้ไปเรื่อยเรื่อยแบบค่ำไหนนอนนั่น ตั้งใจจะไปให้สุดถึงจังหวัดนราธิวาส ไปถึงแล้วจะขับรถกลับมา ระหว่างทางจะแวะไปเรื่อยเรื่อย จิบเบียร์ไปเรื่อยเรื่อยตลอดทั้งวัน ช่วงปีนั้นไม่มีกฎหมายเมาแล้วขับ ระยะเวลาที่ฉันคิดคำนวณน่าจะประมาณแปดวัน ฉันจะขับรถไปหาคำตอบว่าสละเรือ กลับมาเริ่มต้นใหม่ที่ศูนย์บาทใช่คำตอบที่ถูกต้องหรือไม่?

  วันที่หนึ่งของการเดินทาง รถได้ผ่านเข้าอำเภอไชยา ฉันเห็นป้ายบอกทางว่าสวนโมกขพลาราม ตอนนั้นเป็นเวลา 4 โมงเย็นเห็นจะได้ ฉันตั้งใจว่าจะแวะก่อนที่จะเข้าไปพักที่ตัวเมืองสุราษฎร์ธานี อ่านต่อตอน 2