เรื่องของตัวเอง

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  การเรียนรู้ที่จะไม่พูดเรื่องของตัวเองก็เป็นเรื่องที่ยากเรื่องหนึ่ง ที่ต้องเรียนรู้และเอาชนะให้ได้เป็นเพราะการพูดเรื่องของตัวเองไปเพิ่มความหลงตนโดยไม่รู้ตัว ทำให้จิตใจไม่สงบไม่มีความสุข เป็นคนละเรื่องกับการที่ต้องพูดเรื่องของตัวเองเพื่อวัตถุประสงค์ในการประกอบสัมมาอาชีพ ที่ไม่เป็นอะไรเลยเพราะกำลังทำการค้าขาย ซึ่งได้พูดแต่พอดีมีสัมมาวาจา

  ในยุคแรกๆ ของการดำเนินชีวิตโลดแล่นพาชีวิตออกสู่โลกกว้าง ใจเต็มไปด้วยความปรารถนาอยากได้ความสำเร็จ เพราะความสำเร็จสามารถพาให้ใจรู้สึกว่าได้เลื่อนขั้นไปเหนือกว่าผู้อื่น หรือพูดง่ายๆ ว่าเราโชคดี มีแต่เรื่องที่สมใจอยาก ชีวิตเราช่างน่าอิจฉาจริงๆ ด้วยใจที่รู้สึกเช่นนี้จึงต้องพาตัวเองไปหาที่ที่ให้แสงไฟส่อง ส่องให้เห็นว่านี่ไงฉัน

  ยามแสงสว่างมาที่คนน่าอิจฉา คนไม่ชอบก็มากเป็นเงาตามตัว ส่วนคนชอบก็หดหายไป เพราะคนที่เคยชอบเขาไม่ชอบบอกเรื่องของตัวเอง เขาอาจคิดในใจว่า เรื่องส่วนตัวของเธอไม่ควรเข้าไปรู้ คนรักเท่าผืนหนังคนชังเท่าผืนเสื่อจึงเกิดขึ้น

  คำแม่สอนเมื่อตอนเป็นเด็ก แม่เตือนเรื่องการอวดแล้วดูถูกคนว่าไม่ดี ต้องไม่ทำ มาวันนี้ยามเป็นไม้ไกล้ฝั่ง จึงพบความจริงว่า การอวดก็เป็นการดูถูกผู้อื่นโดยกลายๆ ด้วยเหตุว่าถ้าอวดนั้นเป็นการอวดเกินงาม มีอัตตาตัวเองที่ต้องได้รับผลจากการอวดเช่น คนนิยมชมชอบ คนมองว่าเก่ง รู้สึกมีความสุขที่ได้ให้คนอื่นรับรู้

  แม่ยังสอนตอนเป็นเด็กเล็กว่า เราจนจะได้ดีต้องอ่อนน้อมถ่อมตน จะมีดีอะไรในตัว เก่งตรงไหน ให้คนเขาเห็นเอง จะมีคนยื่นมือมาช่วย มาวันนี้รู้ซึ้งว่า ยิ่งทำตัวให้เด่นจะเป็นภัยเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จะไม่เพิ่มให้คนไม่ชอบต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัว เป็นคนลึกลับให้คนตามหา จะยั่งยืนเพราะคนจะรักเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

  มาวันนี้ฉันตระหนักรู้แล้วว่า อะไรก็ไม่เท่ากับการมีความสุขกับการได้อวดตัวเอง มีอะไรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตัวเอง คนอื่นไม่เกี่ยว ต้องไม่รบกวนความสุขของพวกเค้าด้วยความสุขของเรา