วันที่ยากลำบากในบ้านเช่าไม่มีห้องน้ำ
...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...
บางเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีวิตมันสอนกันไม่ได้ วันที่ยากลำบากในบ้านเช่าไม่มีห้องน้ำ ต้องเดินไปห้องน้ำอีกห้าสิบเมตร อยู่และเติบโตในห้องเช่าผุพังที่ไม่มีห้องน้ำหลายปี แต่มีความสุขดี เพราะไม่เคยรู้เลยว่าบ้านต้องมีห้องน้ำ บ่อยครั้งที่มุ้งเปียกยามตีสองตีสาม แม่บอกว่าข้างบนมันเยี่ยวใส่ลงมา เห็นแม่ทำความสะอาดบอกเราให้ตื่น รุ่งเช้าแม่ไปฟ้องเจ้าของห้องเช่า แม่บอกว่าช่วยเตือนข้างบนด้วย หลานเขาเยี่ยวไหลลงมาใส่มุ้งที่เรานอน
รุ่งเช้าหญิงชราข้างบนมาขอโทษขอโพย บอกแม่ว่าได้เตรียมกระโถนให้มันเรียบร้อยแล้ว แต่มันละเมอตื่นขึ้นมายืนฉี่ เลยพลาดเป้าที่จะลงกระโถน หญิงชราเอ่ยคำขอโทษแล้วขอโทษอีกเล่นเอาแม่ใจอ่อน บอกกับแม่ว่า พ่อเด็กจะมารับไปอยู่อเมริกา ฉันเองแอบเสียใจว่า ขาดเพื่อนมีฝีมือเล่นลูกหิน ต่อแต่นี้จะไม่เห็นมือดีดีดลูกหินลงหลุมได้แม่นยำแบบนี้อีกแล้ว เด็กนิโกรผมหยิกหยอยตัวดำ มาวันนี้อายุเท่าไทเกอร์วูด
ฉันไม่รู้ว่าเด็กนิโกรคนที่จากฉันไปเมื่อ 50 กว่าปีก่อนจะเป็นนักกอล์ฟระดับโลกชื่อว่าไทเกอร์วูด? แต่ในความทรงจำของฉัน เขาดีดลูกหินลงหลุมแม่นมาก ฝีมือดีที่สุดในสลัมละแวกนั้น เรื่องนี้ฉันเขียนเล่าเอาไว้ในหนังสือ “ก่อนพ่อตาย” ดูได้ทางเม้นท์ข้างล่าง
ฉันมีเรื่องจะเล่าต่อมากมายในยามมาเยือนด้ามขวานที่หาดใหญ่ ที่นี่ตราตรึงใจมากมายไม่เคยลืมเลือน
24/4/69...
.........
