ร้านกาแฟที่ อ.พุมเรียง

  ร้านกาแฟที่ อ.พุมเรียง ที่ต้องเดินไต่สะพานเชือกข้ามคลองที่สองฝั่ง เป็นต้นโกงกาง บรรยากาศป่าชายเลนดีๆนี่เอง แต่ไม่ได้บุกรุกป่า

  รถจอดอีกฝั่งหนึ่ง บรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน ดูเงียบงัน ในใจกลับสงบ ปล่อยวาง คนเมื่อไม่ยึดติดอะไร อยู่กับเวลาในตอนนี้ เป็นความสุขแบบเลขแปดที่ไม่มีวันจบความสุขลงได้

  เรื่องราวของเวลานี้ ที่สำหรับบางคนเป็นเหมือนเลขแปด หาจุดสิ้นสุดไม่ได้ ถ้าคนคนนั้นอยู่กับเวลานี้ หรืออยู่กับเดี๋ยวนี้

  เวลานี้ มีสาระสำคัญตรงที่ ความคิดไม่ก่อกำเนิด ความวิตกกังวลไม่มี ความกลัวต่อพรุ่งนี้ ว่าเงินจะหมด การงานการค้าจะแย่ จะไม่รอด จะสูญเสียสิ่งที่รักไป ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเลย ไม่อยากให้กฎอนิจจังทำงาน ไม่อยากให้โลกธรรมแปดแสดงฤทธิ์เดช

  การไม่ก่อกำเนิดของความคิด ที่ขัดขวางการอยู่กับเดี๋ยวนี้ ที่ทำให้เกิดความทุกข์ ไม่สามารถปล่อยวางได้ เป็นเพราะสติขาดหายไปในระหว่างที่ความคิดก่อเกิด แต่เมื่อรู้ตัวขึ้นมาว่า ความคิดเจ้ากรรมมาแล้ว แค่เพียงระลึกรู้ว่า เจ้าความคิดมาแล้ว ความคิดก็หายไป เหมือนการยังไม่ทันตามจับความคิด แค่รู้ว่ามันเกิด แบบความคิดเกิดขึ้นก็รู้ รู้ทุกครั้งที่ความคิดเกิด ความคิดก็ถูกทำหมัน ก่อร่างสร้างตัวเป็นเรื่องราวใหญ่โตไม่ได้

  ที่ปลายสะพาน มีร้านกาแฟ หลังสั่งกาแฟร้อนมานั่งจิบ สายตาเหม่อมองไปกับเส้นทางที่เดินมา ไม่เห็นสาระใด เห็นเพียงความรู้ต่อชีวิตที่มีเพิ่มมากขึ้น ผ่านเรื่องราวที่ความทุกข์จากความคิดได้สอนสั่ง โอ้เจ้าความทุกข์ เจ้าทำให้ข้าเติบโต

  ... วันอาสาฬหบูชา 20/7/2567...

  .........