พระผู้ยิ่งใหญ่ มีความเมตตาเป็นพลัง

  ...เรื่องเล่าชีวิตวันนี้...

  วันที่ 20/12/67 เป็นวันมุทิตาจิตท่านโพธิ์ ผ่านมาแล้ว 1 วัน แต่ใจยังคงระลึกนึกถึงพระผู้มีเมตตาสูง เป็นพระองค์เดียวที่โทรเข้ามาที่สำนักงาน FPM ที่ลูกน้องต้องตื่นเต้น รีบเร่งมาบอกผมว่า ท่านโพธิ์โทรมาหา ให้พี่ชายรีบรับสายท่านด่วนเลย

  ย้อนกลับไปปี 2561 เป็นปีที่ผมทดลองเกษียณการทำงาน หยุดทำงานเป็นเวลาสามปี แต่ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ มีงานเข้ามาก็ทำฟรี ไม่คิดเงิน งานใดวุ่นวายมาก ต้องลงไปทำงานภาคสนาม ก็ยกงานให้ลูกน้องรับไป เอาเงิน เอางานไปทั้งหมด ส่วนผมเร่ร่อนไปตามที่ต่างๆ เฝ้าดูจิตใจตัวเอง ว่าอิสรภาพทางการเงินที่คนใฝ่หานั้น มันดีจริงมั้ย? มันเหมาะสำหรับผม? ได้คำตอบว่า ไม่เหมาะ คนควรทำงานไปจนตาย ไม่ควรหยุดการทำงาน ไม่ควรมีคำว่าเกษียณ เกษียณเป็นเรื่องของคนโง่ เพราะถ้าเกษียณ แล้วจะเอาการงานที่ไหนมาขัดเกลาจิตใจ มาปฏิบัติธรรม เพื่อจะได้หลุดพ้น ช่วยให้เลิกกลัวตายได้ด้วย คนต้องทำงานทุกวัน แม้จะมีอิสรภาพทางการเงินแล้วก็ตาม

  ก่อนปี 2561 ได้วาดฝันเอาไว้ว่า ช่วงเวลาเกษียณ จะปั้นรูปเหมือนท่านพุทธทาส ขนาดเท่าองค์จริง ส่งไปที่สวนโมกข์ สุราษฎร์ธานี ส่งไปที่ไร่เชิญตะวัน ของท่าน ว.วัชรเมธี ส่งไปที่วัดสวนแก้ว ของพระอาจารย์พยอม เพื่อเป็นการบำรุงพุทธศาสนา ว่าอย่างน้อยตัวผมเอง คนธรรมดา มุ่งสู่ความสำเร็จในทางโลก ได้ศรัทธาคำสอนของท่านพุทธทาส ดำเนินการตามคำสอน แม้จะไม่เคร่งครัดมากเท่าไร ก็ช่วยเปิดทางสู่ความสำเร็จให้ง่ายขึ้น ธรรมของพระพุทธเจ้านอกจากพาคนไปสู่การบรรลุธรรมแล้ว ยังพาคนไปสู่ความสำเร็จในทางธุรกิจได้อีกด้วย

  ลังถูกตีขึ้นโดยบริษัทขนส่ง ในนั้นใส่รูปหล่อท่านพุทธทาส ส่งไปยังจุดหมายปลายทาง ที่สวนโมกข์มีสองลัง ในลังมีหนังสือที่เขียนโดยผม แสดงเจตนามอบรูปหล่อ พร้อมทั้งเหตุผลว่า เพราะอะไรจึงเอารูปหล่อท่านพุทธทาสส่งมา

  ลังไม้ได้ออกเดินทางไปสวนโมกข์ แล้วท่านโพธิ์ก็โทรกลับมาที่ FPM ผมเองก็ตื่นเต้นดีใจพอประมาณ ได้บอกกับท่านโพธิ์ว่า รูปหล่อท่านพุทธทาส ผมขอให้ท่านโพธิ์พิจารณาจัดวางในสถานที่เห็นสมควร จะที่ใดก็ได้ ที่ท่านโพธิ์มีความเห็นว่า รูปหล่อท่านพุทธทาสที่วางตั้งเอาไว้ จะให้ประโยชน์กับผู้พบเห็น

  การได้พูดคุยกับท่านโพธิ์ ผมสัมผัสได้ถึงความเมตตาของท่าน ท่านเกรงใจผู้คน ไม่ถือตัว ท่านอ่อนน้อมถ่อมตนมาก ทำให้ผมมีสภาพเหมือนมดไปในบัดดล พระผู้ยิ่งใหญ่ มีความเมตตาเป็นพลัง ความเมตตาบดขยี้อัตตาของผู้คนที่อหังการได้ มันทำให้ผมย้อนกลับมาดูตัวเองว่า ตัวเองมีตัวมีตนที่บางลง? ถ้ายัง นั่นคือหน้าที่ที่จะต้องเหลาตัวตนให้บาง ให้หายไปในที่สุด

  หลายปีผ่านมา ความที่ท่านโพธิ์โทรหายังแจ่มชัดอยู่ในจิต จะว่าว่าตัวผมโชคดีก็ว่าได้ โชคดีที่ได้เมตตาจากท่านโพธิ์ พูดคุยด้วย ถือเป็นบุญของชีวิตจริงๆ ที่ได้เรียนธรรมเรื่องความอ่อนน้อมถ่อมตนจากท่านโพธิ์